დღეს შეიძლება ბევრს აღარ სჯერა ცრურწმენების, თუმცა დაბეჯითებითაც ვერ ვიტყვით. ალბათ მაინც იქნებიან ადამიანები, რომლებიც გზაზე შავი კატის გადარბენას უბედურების ნიშნად მიიჩნევენ. რამდენადაც უცნაურად არ უნდა ჟღერდეს, ეს და სხვა მსგავსი ცრურწმენები უწყინარია, ანუ ჩვენს ცხოვრებაზე, პიროვნებაზე და მომავალზე დიდ გავლენას ნამდვილად არ ახდენს.

თუმცა, ქართულ საზოგადოებაში ბოლო ორი თუ სამი ათწლეულის განმავლობაში სხვა არაერთი ცრურწმენაცაა გავრცელებული და ამაში ცხენის ნალის სახლის კარს ზემოთ ავი თვალისგან დაცვის მიზნით დაკიდებას ნამდვილად არ ვგულისხმობ.

ამ სტატიაში მინდა, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტი თუ მოვლენა გაგახსენოთ თანამედროვე საქართველოს ისტორიიდან, რაც გაგვახსენებს, რომ სიტყვათშეთანხმება "რა აზრი აქვს" ცრურწმენის კონოტაციას ატარებს.

1919 წლის 14 თებერვალს საქართველოში დამფუძნებელი კრების არჩევნები ჩატარდა, რაც დემოკრატიული წესით ჩატარებული პირველი არჩევნები იყო საქართველოს ტერიტორიაზე.

1918 წლის 26 მაისს საქართველომ ეროვნული სახელმწიფოებრიობა აღიდგინა. დაკომპლექტდა კოალიციური მთავრობა, რომელშიც სხვადასხვა პარტია იყო წარმოდგენილი. დამოუკიდებლობის მოპოვებასთან ერთად, დემოკრატიული წესით ჩატარებული არჩევნები ერთ-ერთი დიდი მონაპოვარი იყო.

საქართველოს თითოეულმა მოქალაქემ იცოდა, რომ ისტორიის კარი სხვა მიმართულებით გაიღო და ამ პროცესში ყველას უნდა მიეღო მონაწილეობა. ვინ იტყოდა მაშინ რა აზრი აქვს ჩემს არჩევნებზე წასვლასო?!

არჩევნები დემოკრატიის ქვაკუთხედია, რაც მოქალაქეებს აძლევს შესაძლებლობას კონსტიტუციურად გამოხატონ საკუთარი აზრი და ჩამოაყალიბონ მთავრობა, რომელსაც ქვეყნისა და საკუთარ მომავალს ანდობენ.

ბევრი ადამიანი იბრძოდა ხმის უფლების მოპოვებისთვის და ზოგიერთი მათგანი ამ ბრძოლას შეეწირა კიდეც. არჩევნები აყალიბებს საზოგადოებისა და ქვეყნის მომავალს. ხმის მიცემისას ჩვენ მნიშვნელოვან როლს ვთამაშობთ იმ პოლიტიკის ტრაექტორიის განსაზღვრაში, რომელიც გავლენას მოახდენს ჩვენს მომავალზე. არჩევნებში მონაწილეობა ნიშნავს ერთი აგურის დადებას ხვალინდელი დღის შენებაში.

კიდევ ერთი ისტორია, რომელიც უნდა გავიხსენოთ 1990 წელს ჩატარებულ არჩევნებს უკავშირდება, რომელიც 28 ოქტომბერს გაიმართა. საქართველოს უზენაესი საბჭოს არჩევნები პირველი და ერთადერთი მრავალპარტიული, თავისუფალი და დემოკრატიული არჩევნები იყო, რომელშიც დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა პოლიტიკურმა ბლოკმა მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო.

რამდენი რამ გავიარეთ, ჩვენ, ჩვენმა მშობლებმა, რამდენი ომი, რამდენი უსამართლობა, რამდენი ღალატი, მაგრამ თავისუფლების შენარჩუნება მაინც შევძელით. არავის დაუნგრევია ჩვენი ტაძრები, არავის წაურთმევია ენა, არავის გაუუფასურებია ჩვენი ეროვნული იდენტობა, გარდა რუსეთისა. დღეს, როდესაც გვესმის, რომ რუსეთი არა მტერი, არამედ მოყვარეა, ეს დიპლომატია კი არა, ღალატია. ღალატი საკუთარი ისტორიის, ქვეყნისა და ქართველი ხალხის. ბევრი რამ შეგვშლია ამ წლების განმავლობაში, ბევრი არასწორი არჩევანიც გაგვიკეთებია, მაგრამ არასდროს გვისარგებლია სხვისი ტრაგედიით, მით უმეტეს, როცა მსგავსი და უარესიც საკუთარ თავზე გვაქვს გამოცდილი. თბილისის ქუჩებში დღეს დიდ ბანერებზე უკრაინის უბედურების, ტკივილის ამსახველ კადრებს ვხედავთ და ამით თავს "იწონებენ", მაგრამ ვის ან რის წინაშე?

თუ ერთხელ მაინც კითხვა გაგჩენია ამ და ბოლო დროს მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით, მაშინ, როგორღა უნდა გვჯეროდეს იმ ცრურწმენების, რომლებმაც შეიძლება ყველა იმედი, ყველა მოლოდინი ფუჭად გვიქციოს?

რა აზრი აქვს? ძალიან დიდი და ამ შემთხვევაში ანდაზა "სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს!" ვერ გაამართლებს, თავისუფლებისთვის ბრძოლაში არ აგვიანებენ!