TI-ს ინფორმაციით, ქვეყნის მასშტაბით ჩატარებული კვლევის თანახმად, მოსახლეობის ნაწილი, რომელიც მზად არის ჯანმრთელობის დაზღვევის ხარჯი სახელმწიფოსთან ერთად გაიზიაროს, 56 პროცენტია, რაც სულ მცირე 2 მილიონ 500 ათას მოქალაქეს უდრის.

მოსახლეობის 61 პროცენტს მიაჩნია, რომ იმ ადამიანებმა, ვისაც საშუალოზე მაღალი შემოსავალი აქვთ, უფრო მეტი უნდა გადაიხადონ სამედიცინო დაზღვევაში და ამით ნაწილობრივ დააფინანსონ იმ ადამიანების სამედიცინო დაზღვევაც, ვისაც დაბალი შემოსავალი აქვს.

მოსახლეობის 44 პროცენტს მიაჩნია, რომ ჯანდაცვის ხარჯები ნაწილობრივ სახელმწიფომ უნდა გაწიოს, ნაწილობრივ -- თავად ადამიანებმა, რაც 2015 წელთან შედარებით 19 პროცენტული პუნქტით გაიზარდა.

მოსახლეობის 41პროცენტს ჰქონია შემთხვევა, როდესაც ავადმყოფობის დროს ვერ მისულა ექიმთან იმის გამო, რომ კონსულტაციის ღირებულების მის მიერ გადასახდელი წილი მეტისმეტად მაღალი იყო, ხოლო პროცენტს ასეთი შემთხვევა არ ჰქონია.

საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამა მოსარგებლეთა დიდი ნაწილი არ იცვლის სამედიცინო მომსახურების დაწესებულებას, რის უფლებასაც მათ პროგრამა ყოველ 2 თვეში ერთხელ, ყოველგვარი ახსნა-განმარტების წარდგენის გარეშე აძლევს.

საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამის იმ მოსარგებლეებიდან, ვინც გამოიყენა სამედიცინო დაწესებულების შეცვლის უფლება, შეცვლის მიზეზად 37 პროცენტი ტერიტორიული სიშორეს ასახელებს, 15 პროცენტი ექიმების დაბალ კვალიფიკაციას, 13 პროცენტი ანალიზების სანდოობას [3], 3 პროცენტ კი - სანიტარულ პირობებს.

მოსახლეობის 25 პროცენტს ბოლო 12 თვის მანძილზე ანტიბიოტიკი ან ანტრიდეპრესანტი ექიმის დანიშნულების გარეშე მიუღია, ხოლო 74პროცენტს არ მიუღია.