მაკო გომური

20 Jun. 2020, 03:09

ამის ყვირილიც მინდა ზოგჯერ, რომ არავისტი არ ვარ. მე ვარ 19 წლის ბავშვი, რომელსაც უსამართლოდ ესროლეს და ეძებს სამართალს. რადაც არ უნდა დამიჯდეს, ვიპოვი.

ისიც ვიცი, ხშირად მომაძახებენ რომ მე ვლაპარაკობ მაინც და იმათ რა ქნან, ვინც ვეღარასდროს დაილაპარაკებს; რომ მე ვითხოვ მაინც და იმათ რა ქნან, ხმა რომ არ ამოაღებინეს; რომ მე ვიბრძვი და მათ ბრძოლის უფლებაც წაართვეს; რომ მე მიმკურნალეს მაინც და ისენი ცოცხალ-მკვდრები მიატოვეს.

და როდემდე? ასე უნდა შევეგუოთ მომავალშიც ძალადობას? მე არ ვაპირებ. თუნდაც ბრძოლის ბოლოს სულ მარტო დავრჩე, ბოლო წამამდე ვიზამ იმდენს, რომ საკუთარი სამართალი ვიპოვო. [...] ყოველთვის ვეცდები, ვიყო ბოლო, ვისაც ამ ქვეყანაში თვალებს ამოსთხრიან.


კომენტარები

კვირის ტოპ-5

  1. ტესტი: აბა, ეს სადაა?
  2. ტესტი: გამოიცნობ ქვეყანას გერბით?
  3. რა ღირს ბინები თბილისის სხვადასხვა უბანში
  4. მერაბიშვილი: დამაბრალო ის, რასაც მთელი ცხოვრება ვებრძოდი, არის ამორალური და უსინდისო საქციელი
  5. უკრაინის უმაღლესი თანამდებობის პირები პოსტებს ტოვებენ — რა ხდება

გირჩევთ

ახლა კითხულობენ

გადახედვა

31 იანვარს მთვარე მარსს "დააბნელებს" — სად ვუყუროთ

31 იანვარს მარსი დედამიწის ერთადერთი ბუნებრივი თანამგზავრის მიღმა გაუჩინარდება, რასაც მთვარისმიერი დაჩრდილვა ეწოდება.…