წიგნების და კინო-სერიალების მოყვარულებმა მშვენივრად იციან, რომ სრულად ორიგინალური სიუჟეტის მქონე ამბის პოვნა, უბრალოდ, შეუძლებელია. ეს გასაკვირი არაა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ წელიწადში მსოფლიოში 2 მილიონზე მეტი ახალი წიგნი იბეჭდება და ათასობით ფილმს იღებენ. თუმცა ზოგჯერ ერთი და იგივე სიუჟეტური გადაწყვეტა სხვადასხვა ტექსტში ისე ხშირად მეორდება, რომ ყოველგვარ სიამოვნებას გვიშხამავს.

აი, რამედნიმე მსგავსი ტროპი, რომელზეც თავს დავდებთ, რომ ერთზე მეტჯერ შეგხვედრიათ და, შესაძლოა, ნერვებიც მოგშლიათ.

1. როცა მთავარი გმირები ტყუპები არიან, რომელთაგან ერთი სიკეთის განსახიერებაა, მეორე კი — ბოროტების

ამ ტროპს, როგორც წესი, იმისთვის იყენებენ, რომ სიკეთისა და ბოროტების არსზე დაგვაფიქრონ — თუმცა ის იმდენადაა რეალიზმს მოკლებული, რომ მწერლის სიზარმაცეზე უფრო გადააქვს ჩვენი ყურადღება.

2. როდესაც ანტაგონისტი ბოლო წამამდე დამარცხების შესაძლებლობასაც კი არ უშვებს და უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე სამყაროს დაპყრობით იმუქრება

ასეთ დროს მკითხველს კი არა, თავად ანტიგმირსაც კი აღარ სჯერა საკუთარი სიტყვების, მაგრამ, რატომღაც, მაინც არ იტეხს იხტიბარს.

3. როცა ათასწლოვან ვამპირს (ან სხვა მაგიურ ქმნილებას), რომელიც, ამასთან, საოცრად სექსუალურიცაა, ახალგაზრდა ასოციალური, სევდიანი გოგო უყვარდება, რადგან ეს უკანასკნელი ასეთი გამორჩეული და განსაკუთრებულია

მრავლისმთქმელია, რომ ვამპირების თუ მაქციების არსებობა სულაც არაა ამ ტროპის ყველაზე არარეალისტური ასპექტი.

4. როცა მთელი ტრაგედია ორ ადამიანს შორის ნორმალური კომუნიკაციის არარსებობაზე ჰკიდია

არადა, ერთხელ მაინც რომ ეთქვათ პროტაგონისტებს ერთმანეთისთვის ერთი სრული წინადადება, მინიმუმ ასი გვერდით მალე გადაწყვეტდნენ კონფლიქტს.

5. როცა ერთი გმირი მეორეს იმიტომ შორდება, რომ "განსაცდელისგან დაიცვას"

ხომ ვიცით, რომ ბოლოს მაინც ერთად იქნებიან და ან თავს რატომ იტანჯავენ, ან ჩვენ რატომ გვიშლიან ნერვებს?!

6. როცა პროტაგონისტები რაღაც პრობლემის მოსაგვარებლად გარშემომყოფებს ატყუებენ, რომ ვითომ ერთად არიან

აქაც მშვენივრად ვიცით, რით დასრულდება ეს "ფანდი".

7. ფენტეზის სამყარო, რომელშიც მთავარ გმირებს სახლების თუ ჯგუფების მიხედვით ახარისხებენ

არც ისე სასიამოვნო უნდა იყოს, როცა მთელი ცხოვრების ტრაექტორიას წინასწარ გაწერილი ფორმულით განგისაზღვრავენ, თუმცა ამ ნაწარმოებთა გმირები იშვიათად თუ გამოხატავენ ხოლმე ამის გამო უკმაყოფილებას.

8. როცა პერსონაჟმა რაღაც საშინლად ტრავმული უნდა გადაიტანოს, რათა პიროვნულად გაიზარდოს

ეს ტროპი იმდენად ყველგან გვხვდება, რომ ზოგჯერ გვავიწყდება, სხვა, ნაკლებად სასტიკი გზებითაც რომაა შესაძლებელი შინაგანი ტრანსფორმაცია.

9. როცა ჯაშუშს ამნეზია ემართება და თავისი სასწაულებრივად არდავიწყებული უნარები უნდა გამოიყენოს მეხსიერების აღსადგენად

საკუთარი სახელი კი შეიძლება დაგავიწყდეს, მაგრამ ბრძოლის ხელოვნება — არასოდეს!

10. როცა მთავარი გმირი საშინელ საიდუმლოს ინახავს, ბოლოს კი აღმოჩნდება, რომ მომხდარი მისი ბრალიც კი არ ყოფილა

არა, სინდისი არ უნდა გაწუხებდეს, თუ ორი წლის იყავი და ცეცხლწაკიდებული სახლიდან ადამიანები ვერ დაიხსენი.