პოლიტიკის სამართლის სპეციალისტი ვახუშტი მენაბდე ოცნების მიერ მიღებულ ახალ კანონს ეხმაურება, რომლის მიხედვითაც ხელისუფლების არაღიარება სისხლის სამართლის წესით დასჯადი ხდება.

მისი თქმით, "სფერო, რასაც გერმანიაში ადმინისტრაციული სამართალი არეგულირებს, ჩვენთან სისხლის სამართალშია გადმოტანილი; რასაც გერმანიაში ადმინისტრაციული სამართლის მიზნებისთვის მტკიცების მაღალი სტანდარტი სჭირდება, ჩვენთან დაბალი სტანდარტით ჩაწერეს სისხლის სამართალში; საბოლოოდ: გერმანიაში რაც ადმინისტრაციულ სამართალსაც კი არ დაარღვევდა, აქ სისხლის სამართლის დანაშაულია".

"მინდა დეტალურად გავარჩიოთ ახალი წესი და შევადარო გერმანულ მოდელს, რომლითაც, ვითომდაც, ოცნებაა "შთაგონებული".

ახალი ნორმა ეფუძნება 5-კომპონენტიან ტესტს, რომელიც უაღრესად მანიპულაციური და სამართლებრივი თვალსაზრისით გაუმართავია, საბოლოო ჯამში კი საკმაოდ მარტივად დასაბუთებადი პროკურატურის მხრიდან. რამდენიმე არგუმენტი:

გერმანიაში ბოლო წლებში მართლაც აიკრძალა "რაიხსბიურგერების" პოლიტიკური მოძრაობის რამდენიმე ორგანიზაცია. მიზეზები ასეთია — საქმიანობა მიმართული იყო: (a) კონსტიტუციური წესრიგის წინააღმდეგ, (b) ხელყოფდა სახელმწიფოს სუვერენიტეტის, (c) მიმართავდა კრიმინალურ ქმედებას. აღსანიშნავია, ეს აკრძალვა ადმინისტრაციული ზომა იყო და არა სისხლის სამართლებრივი.

ეს ადმინისტრაციული ზომები მიმართული იყო არა ინდივიდუალური კრიმინალის, არამედ ორგანიზებული პროცესის წინააღმდეგ. მართალია, რომ ფიზიკურ და იურიდიულ პირებს წაუყენეს სისხლის სამართლის ბრალდებები, მაგრამ ისინი უკავშირდებოდა ტერორისტული ორგანიზაციის შექმნასა და წევრობას, სახელმწიფო ინსტიტუტებზე თავდასხმისა თუ სახელმწიფო გადატრიალების მომზადებას და ა.შ. ანუ არავინ არ დასჯილა მხოლოდ იმის გამო, რომ ის გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ლეგიტიმურობას არ აღიარებს, თუნდაც საჯაროდ და სისტემატურად (მითუმეტეს მისი რომელიმე ინსტიტუტის) და არც მომავალში დაისჯება, რადგან ასეთ შეხედულებას გამოხატვის თავისუფლება იცავს;

ახლა რაც შეეხება ორგანიზაციების გაუქმებას. გერმანიაში შეიძლება ორგანიზაცია აიკრძალოს, თუ ამ მიზეზებიდან ერთ-ერთი მაინცაა:

მისი მიზნები ან საქმიანობა ეწინააღმდეგება სისხლის სამართლის კანონებს;

მიმართულია კონსტიტუციური წესრიგის წინააღმდეგ;

ხალხთა შორის შუღლს აღვივებს [ჩვენს შემთხვევაში მესამე საკითხი არ არის აქტუალური].

ეს ნიშნავს, რომ ჯერ სისხლის სამართლის დანაშაულის შესახებ მტკიცებულებები გროვდება და შემდეგ ედება ის საფუძვლად ორგანიზაციის ადმინისტრაციული წესით აკრძალვას. ჩვენთან ეს ორი რამ ერთ, სისხლის სამართლის პროცედურაშია მოთავსებული. ეს პრობლემაა, რადგან მტკიცების სხვადასხვა სტანდარტი, რაც შეესაბამება ამ ორ გადაწყვეტილებას, ჩვენთან გაერთიანებულია;

გერმანიაში ორგანიზაცია კონსტიტუციური წესრიგისთვის საფრთხის შემცველად არ ითვლება მხოლოდ იმიტომ, რომ იგი ამ წესრიგს უარყოფს. აუცილებელია, მებრძოლი და აგრესიული ფორმით ცდილობდეს ანტიკონსტიტუციური მიზნების განხორციელებას. ეს ხდება მაშინ, როდესაც ორგანიზაცია თავისი საქმიანობით პირდაპირ უპირისპირდება სახელმწიფო სტრუქტურის ფუნდამენტურ პრინციპებს და მიზნად ისახავს კონსტიტუციური წესრიგის სისტემატურად შერყევას.

"რაიხსბიურგერების" საქმეში სისტემური ღონისძიების გატარება საჭირო გახდა იმიტომ, რომ ორგანიზაციების საქმიანობა აკმაყოფილებდა ამ კრიტერიუმებს. ისინი (1.) უარყოფდნენ გერმანიის სახელმწიფოს ლეგიტიმურობას; (2.) აცხადებდნენ "გერმანიის რაიხის" არსებობას; (3.) ქმნიდნენ ალტერნატიულ სახელმწიფოებრივ სტრუქტურებს.

ჩვენს შემთხვევაში რა არის კანონის მიზანი? ინდივიდუალური პასუხისმგებლობის დაკისრება პირზე, თუ ის არ აღიარებს კონსტიტუციური ორგანოების ლეგიტიმურობას.

გერმანიაში ადმინისტრაციული გადაწყვეტილებისთვის საჭიროა არსებული კონსტიტუციით დადგენილი წესრიგის წინააღმდეგ მოქმედება, ჩვენთან კი თუნდაც პირი ამ წესრიგს აღიარებდეს (ასეც, რომ არ იყოს ეს ასევე არ შეიძლება კრიმინალად მივიჩნიოთ), უბრალოდ კონკრეტულ არჩევნებს მიიჩნევდეს გაყალბებულად და საკმარისია სისხლის სამართლებრივი მსჯავრდებისთვის.

რა გამოდის? სფერო, რასაც გერმანიაში ადმინისტრაციული სამართალი არეგულირებს, ჩვენთან სისხლის სამართალშია გადმოტანილი; რასაც გერმანიაში ადმინისტრაციული სამართლის მიზნებისთვის მტკიცების მაღალი სტანდარტი სჭირდება, ჩვენთან დაბალი სტანდარტით ჩაწერეს სისხლის სამართალში; საბოლოოდ: გერმანიაში რაც ადმინისტრაციულ სამართალსაც კი არ დაარღვევდა, აქ სისხლის სამართლის დანაშაულია.

პროპაგანდის მთავარი მახასიათებელი ასეთია: ტყუილში, რომელსაც ის გვასაღებს, ჩართული სიმართლის ელემენტები. თანამედროვე რეჟიმები სამართალშიც მსგავს მიდგომას მიმართავენ. კანონებში, რასაც ისინი გამოსცემენ არის ელემენტები, რომლებიც შეესაბამება სამართლებრივი სახელმწიფოს მოთხოვნებს. ეს არგუმენტს აძლევს მათ. მაგ.: "რა ქვეყნის ინტერესების წინააღმდეგ ქმედება არ უნდა ისჯებოდეს?!" ან "ხელისუფლებისადმი მასობრივად დაუმორჩილებლობისკენ მოწოდება ნორმალურია?!". ის რაც ასეთ კანონებს დემოკრატიის საწინააღმდეგო ინსტრუმენტად აქცევს, არის ახალი კომპონენტები, რომლებზეც ნაკლებად ამახვილებენ ყურადღებას და რომლებიც თვითნებობაზე დაფუძნებულ რეალურ რეპრესულ შინაარს სძენენ ასეთ საკანონმდებლო სიახლეებს", — წერს ვახუშტი მენაბდე.