გაზრდასთან ერთად, ჩვენი შაბათ-კვირაც უცნაური ხდება. ბავშვობაში დასვენება უბრალოდ დასვენება იყო — პასუხისმგებლობები არ ახლდა. ახლა კი, მთელი კვირის მუშაობის შემდეგ, ამ ორ დღეს იმდენი მოვალეობა დავაკისრეთ, მარათონს დაემსგავსა: უნდა გამოიძინო, ძალები აღიდგინო, მეგობრებიც ნახო, სახლის საქმეები მოაგვარო, ცოტა გაერთო, სამსახურის დარჩენილი საქმეები დაასრულო, თუ გაგიმართლებს, თეატრში წახვიდე ან ფილმი ნახო და თან ორშაბათსაც მზადყოფნაში შეხვდე.

ყველაზე დიდი პრობლემა მაინც ისაა, რომ კვირის დღეებში დროც და ენერგიაც ნაკლები გვრჩება. დღის დიდ ნაწილს მუშაობაში ვატარებთ, საღამოს კი ხშირად იმდენად გადაღლილები ვართ, რომ სერიალის ჩართვაც დიდი მიღწევაა ხოლმე. იშვიათად, დიდი ხნის წინ დაწყებული წიგნის რამდენიმე გვერდის წაკითხვაც შეიძლება გამოგვივიდეს. ყველაფერი, რაც ადრე ჩვენს ყოველდღიურობაში ჯდებოდა — მეგობრების ნახვა ან უბრალოდ ქალაქში სეირნობა — ნელ-ნელა მთლიანად შაბათ-კვირაზე გადმოდის.

ფოტო: Pinterst

როგორ დავისვენოთ ისე, რომ მართლა დავისვენოთ?

შეიძლება, უკვე ბანალურადაც ჟღერდეს, მაგრამ ამ შემთხვევაშიც ორგანიზმს უნდა მოვუსმინოთ. ხანდახან აქტიური დასვენება გვჭირდება, ხანდახან კი — სახლში დარჩენა და საერთოდ არავისთან კონტაქტი. სხეული და გონება თავად გვკარნახობს, აქტიური დასვენება გვჭირდება თუ უფრო პასიური. პრობლემა მხოლოდ ისაა, რომ ამ ორ მდგომარეობას ხშირად ვურევთ ერთმანეთში და არასწორ გადაწყვეტილებებს ვიღებთ.

  • პასიური დასვენება: ამ დროს ხშირად გვგონია, რომ სახლში მარტო დარჩენა სიზარმაცეა, მაგრამ რეალურად უბრალოდ გადაღლილები ვართ ხმაურით, კომუნიკაციითა თუ უზღვავი ინფორმაციის გადამუშავებით. ასეთ დღეებში მარტო ხარისხიანად გატარებული დრო ბევრად უფრო სასარგებლოა ჩვენთვის, ვიდრე ძალდატანებული გართობა;
  • აქტიური დასვენება: მაშინ, როცა ჩვენი სამუშაო კვირები ერთფეროვანი და რუტინულია, პირიქით — გარეთ გასვლა გვჭირდება, გარემოს გამოცვლა, ახალი ადამიანები და შთაბეჭდილებები. ტვინს უნდა გავაგებინოთ, რომ ცხოვრება მხოლოდ სამსახური და კომპიუტერის მონიტორი არ არის.

დასვენების უნივერსალური ფორმულა მართლა არ არსებობს. ჩვენ იმდენად განვსხვავდებით ერთმანეთისგან და ჩვენი რუტინაც იმდენად სხვადასხვანაირია, განტვირთვაც განსხვავებული გვჭირდება. ზოგისთვის ეს სოციალიზაცია, ვიღაცისთვის — ქალაქგარეთ გასვლა და ჰაერის გამოცვლა, ზოგისთვის კი მარტოობაა ან კიდევ თეატრში, კინოსა და გამოფენაზე სიარული.

და სიმართლე რომ ვთქვათ, არცერთი მათგანი არ არის უფრო სწორი ან უკეთესი. უკეთესი ისაა, რაც კონკრეტულ მომენტში ჩვენს დაღლილ სხეულს და გონებას სჭირდება.

ნამდვილად გაზრდის ნიშანიც ალბათ ეგაა, რომ თავისუფალ დროს ისე ვანაწილებდეთ, ჩვენს რეალურ საჭიროებებს მოვარგოთ.