90-იან წლების საქართველოში, მაშინ, როდესაც ასე ხშირად ითიშებოდა "მეცხრე ბლოკი", როდესაც პურის რიგში დგომა რომანტიკულ ელფერსაც კი იძენდა და არაერთმა ადამიანმა სწორედ ამ რიგში გაიცნო ერთმანეთი და ოჯახიც შექმნა, როდესაც სკოლაში გათბობა არ იყო ან თუ იყო, ბავშვებს სახლიდან მიჰქონდათ შეშა, როდესაც არ არსებობდა ტექნოლოგიები, ტელეფონები, შეიძლება თანამედროვე ბავშვებს უამრავი კითხვა გაუჩნდეთ იმის შესახებ, თუ როგორ ერთობოდნენ მაშინ.

90-იან წლებში ბავშვები ძირითადად შემოქმედებითობას მიმართავდნენ და ქმნიდნენ თამაშებს, რომლებიც ჩვენი ბავშვობის ნაწილიად იქცა და თუ დღეს ეზოებში შევამჩნევთ, რომ ბავშვები ამ თამაშებს თამაშობენ, შეიძლება თვალზე ცრემლიც კი მოგვადგეს.

1. კლასობანა

ამ თამაშის ისტორია საქართველოდან ნამდვილად არ დაწყებულა, ერთ-ერთი ვერსიით, კლასობანა რომის იმპერიის ხანიდან მოდის: გათხრების დროს აღმოაჩინეს ანტიკური ხანის ნახაზებიანი მოედანი. კიდევ ერთი ვერსიით, თამაში შუა საუკუნეებში ევროპაში გამოიგონეს.

თამაშის წესები ასეთი იყო: ცარცით მოასფალტებულ სწორ ადგილას (თუ ასეთს ნახავდი) ოთხკუთხედებს ხაზავ, შიგნით კი ერთმანეთის მიყოლებით წერ ციფრებს. ეს თამაში შეგიძლია მარტოც ითამაშო, ამისთვის მხოლოდ ერთი ქვა დაგჭირდება. თამაშის არსი კი ისაა, რომ ქვა კვადრატში მოახვედრო და იმ ადგილამდე ასკინკილით მიხვიდე გამარჯვებულად ითვლება ის, ვინც შეუცდომლად გაივლის ამ გზას 1-დან 10-მდე.

2. რეზინობანა

არც ეს ყველასთვის საყვარელი თამაში გამოუგონიათ საბჭოთა საქართველოში, არსებული ვერსიით, ის VII საუკუნის ჩინეთში წარმოიშვა. რეზინობანამ საბჭოთა კავშირამდე 1970-იან წლებში მიაღწია, როდესაც ჩეხმა პიონერებმა ბანაკ "არტეკში" დაისვენეს. რეზინობანას "ჩეხურსახტუნაოსაც" უწოდებდნენ.

თანამედროვე ბავშვები ამ თამაშს ნაკლებად სწყალობენ. მისი წესები დიდად არ ტრანსფორმირებულა. ორი ან მეტი მოთამაშე ერთმანეთთან საკმაოდ ახლოს დგება და რეზინს საკუთარი სხეულით ჭიმავს. ერთ-ერთი მოთამაშე მეწყვილესთან ერთად, ანდა ცალკე სხვადასხვა დონეზე ხტუნავს. რეზინი ჯერ ტერფების დონეზე იჭიმება, შემდეგ მუხლზე, ბარძაყზე, გულმკერდზე, კისერზე. ბოლო პოზიცია ყურის დონეზეა, რაც ხტუნვას ძალიან ართულებს.

3. ვისი სული გსურს?

როგორი საინტერესო სახელი აქვს ამ თამაშს, არა?

ხელჩაკიდებული ბავშვებს ხაზს აკეთებდნენ, ორ მოპირდაპირე მხარეს დგებოდნენ. ერთი გუნდიდან მეორე ეძახდნენ "ვისი სული გსურს?" მეორე გუნდი იტყოდა იმ ბავშვის სახელს, ვინც გაიქცეიოდა. მისი მისია იყო, გაეწყვიტა ჯაჭვი. თუ ამას შეძლებდა, საკუთარ გუნდში დაბრუნდებოდა და თან მოწინააღმდეგე გუნდის ერთ წევრსაც გამოიყოლებდა. ხოლო თუ ჯაჭვის გაწყვეტას ვერ მოახერხებდა, თავადაც მოწინააღმდეგის ჯაჭვში დგებოდა. ის გუნდი, რომელიც ბევრ მოთამაშეს დაკარგავდა, დამარცხებული იყო.

4. ორდროშობანა

ამ თამაშში ბავშვები ორ ჯგუფად იყოფოდნენ და საკუთარ დროშას ირჩევდნენ. დროშა ნებისმიერი რამ შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგალითად, ხის ჯოხი, თოჯინა, რომელიმე ბავშვის ქუდი და ა.შ. შემოსაზღვრული ტერიტორია, სადაც თამაში უნდა ჩატარებულიყო ორ ნაწილად იყოფოდა, ტერიტორიის ერთ ნაწილზე ხვდებოდა დროშა, რომელიც რომელიც მოწინააღმდეგე გუნს უნდა აეღო და საკუთარ ტერიტორიაზე გადაეტანა. იმარჯვებდა ის გუნდი, რომელიც პირველი მოახერხებდა ამას.

5. წრეში ბურთი

ზემოთ ჩამოთვლილი თამაშებითან წრეში ბურთი ალბათ ის თამაშია, რომელსაც დღესაც ძალიან აქტიურად თამაშობენ ბავშვები. ეს თამაში ავითარებს სისხარტეს, მოქნილობას, სწრაფ აზროვნებას, თუმცა მისი ისტორია უცნობია. თამაში ძალიან პოპულარული იყო როგორც საბჭოთა პერიოდში, ისე მას შემდეგაც.

ორი ან მეტი მოთამაშე ერთმანეთის პირისპირ დგებოდა, ერთ-ერთი, რომელსაც ხელში ბურთი ეჭირა, შუაში მდგომ ერთ ან რამდენიმე მოთამაშეს ესროდა. შუაში მდგომს კი ბურთი უნდა აეცილებინა. ვისაც ბურთი მოხვდება, თამაშს ტოვებს. დარჩენილ შუაში მდგომ მოთამაშეებს "გავარდნილი" მეგობრის გადარჩენა და თამაშში დაბრუნება შეუძლიათ, თუ მოწინააღმდეგის ნასროლ ბურთს მიწაზე დაურტყმელად დაიჭერენ. როდესაც ერთი მოთამაშე ცენტრში რჩება,მან ბურთი ათჯერ მაინც უნდა აიცილოს. თუ ყველა ნასროლის აცილება შეძლო, თამაშში მეგობრების დაბრუნება შეუძლია.