უმეტესად, როცა სხვადასხვა დარგში წარმატებული ადამიანების შესახებ ვიგებთ, მათ ისტორიებს ვეცნობით, მათ შესახებ გვასწავლიან ან მათი შემოქმედებით დაინტერესებას გვირჩევენ, ასეთ დროს მხოლოდ კაცებს მოიაზრებენ ხოლმე: იქნება ეს მეცნიერება თუ ხელოვნება, პოლიტიკა თუ ისტორია, ძირითადად სწორედ კაცების გამოცდილებების, მიღწევებისა და წარმატების შესახებ ვიცით.

ნუთუ კარგი მწერლები, მხატვრები თუ მომღერლები მხოლოდ კაცები არიან? ან თუნდაც დღეს ნებისმიერ სფეროში დასაქმებული ადამიანები მათზე დაკისრებულ მოვალეობას კარგად მხოლოდ მათი გენდერული ნიშნის გამო ასრულებენ? ალბათ, უმეტესობა შევთანხმდებით, რომ არა, მაგრამ მაშინ რატომ ვიცით ასე ძალიან ცოტა იმ ქალების შესახებ, რომლებმაც ნამდვილად ბევრი მნიშვნელოვანი რამ გააკეთეს თუ შექმნეს?

მთელი მსოფლიოს მსგავსად, ეს მდგომარეობა არც ქართული კულტურისთვისაა უცხო. საქართველოს ისტორიას არაერთი მნიშვნელოვანი ქალი ახსოვს, თუმცა რამდენიმე გამონაკლისის გარდა, მათზე ცოტა თუ გვსმენია.

ქართველმა არტისტმა ჰიუ ჩარლზ ანდერსონმა, რომელიც თავის ილუსტრაციებს ინსტაგრამზე აქვეყნებს, გადაწყვიტა, რომ სწორედ ასეთი ქალების თანამედროვე ილუსტრაციები შეექმნა, რომლებსაც, მისი აზრით, საზოგადოების დიდი ნაწილი სათანადოდ არ იცნობს.

"აქამდე ხშირად ვხატავდი სხვადასხვა ცნობილი ფილმისა თუ სერიალის ჩემს საყვარელ გმირ ქალებს. ერთ დღესაც კი გავიფიქრე, რატომ მხოლოდ უცხოელები, ბევრი ქართველი ქალია, რომელიც ჩვენი კულტურისთვის მნიშვნელოვანია, მაგრამ არც მე და არც სხვები შესაბამისად არ ვაფასებთ. ჰოდა, მათი დახატვა გადავწყვიტე", — ამბობს ჰიუ ჩარლზ ანდერსონი On.ge-სთან ინტერვიუში.

პირველად მან ცნობილი ჯაზ-მომღერალი გიული ჩოხელი დახატა, რომელიც საბჭოთა კავშირში საოცრად პოპულარული იყო, თუმცა, როგორც თავად ამბობს, თანამედროვე მსმენელმა მეტ-ნაკლებად მიივიწყა.

იმავეს ფიქრობს ეკატერინე გაბაშვილზეც, რომელიც მეოცე საუკუნის ქართული ლიტერატურის გამორჩეული ავტორია, მაგრამ ხშირად მხოლოდ მისი ერთი მოთხრობა — მაგდანას ლურჯა ახსენდებათ მკითხველებს და მის დანარჩენ არანაკლებად მნიშვნელოვან შემოქმედებას არ იცნობენ.

ჰიუ ჩარლზ ანდერსონმა ასევე დახატა ინოლა გურგულია და მედეა ძიძიგური, რომლებიც მისი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი ქართველი მუსიკოსები არიან:

"მედეა ძიძიგურის ხმა ბავშვობიდან მაქვს ჩარჩენილი ძალიან ტკბილ და ნოსტალგიურ მელოდიად. ხშირად უსმენდნენ ბებო და პაპა მედეასა და ჯემალ სეფიაშვილის კონცერტს. ამიტომ, მედეა პირველ რიგში იმიტომ დავხატე, რომ მადლობა გადამეხადა იმ ემოციებისთვის, რასაც მისი მოსმენისას ბებიაჩემი განიცდიდა პაპას მიმართ".

როგორც თავად ამ ილუსტრაციების ავტორი ამბობს, ამ ნახატებით სურდა არა მხოლოდ სხვებისთვის, არამედ საკუთარი თავისთვისაც შეეხსენებინა ამ ქალების არსებობა:

"რა ვიცოდი მარიამ უგრელიძისა თუ ბარბარე ყიფიანის შესახებ? ბევრი არც არაფერი და დარწმუნებული ვარ, ერთადერთი არ ვარ, ვინც მათი ღვაწლის შესახებ არაფერი იცის".

მარიამ უგრელიძე ისტორიის მიერ მივიწყებული ცნობილი პედიატრია, რომელსაც მრავალი მნიშვნელოვანი ნაშრომი აქვს შექმნილი ბავშვთა ჯანმრმთელობის საკითხებზე. ბარბარე ყიფიანიც ასევე ცნობილი მეცნიერი და ექიმია, რომელიც ბავშვთა ფიზიოლოგიისა და პათოლოგიის საკითხებს შეისწავლიდა.

სულ ბოლოს ამ ერთგვარ სერიაში საპატიო ადგილი დაიკავა ჩვენი თანამედროვეობისთვის კარგად ნაცნობმა სახემ, მარინა ეზუგბაიამ:

"დღეს პანდემიასთან ეროვნულ ბრძოლაზე საუბრისას ხშირად ვახსენებთ პაატა იმნაძეს, თენგიზ ცერცვაძესა თუ ამირან გამყრელიძეს, მაგრამ იშვიათად — მარინა ეზუგბაიას. არადა დარწმუნებული ვარ, ისიც არანაკლებ შრომობს და ეგეც რომ არა, ერთი სატელევიზიო ჩართვიდანაც კი ახერხებს, თავისი გულისხმიერი გამომეტყველებით ყველას განწყობაზე კარგად იმოქმედოს", — ამბობს ჰიუ ჩარლზ ანდერსონი.