კვლევების ნაწილი მიუთითებს, რომ თქვენი ხასიათის 20 პროცენტი გენეტიკურად არის განსაზღვრული, თუმცა ალბათ არ დაფიქრებულხართ, რა შეიძლება შედიოდეს ამ 20 პროცენტში.

ჩვენს ემოციებსა და ტემპერამენტში გენები ნამდვილად დიდ როლს თამაშობს, მაგრამ არსებობს თუ არა რაიმე კავშირი ღალატსა და გენეტიკას შორის?

კავშირი კონკრეტულ გენსა და ღალატისკენ მიდრეკილებას შორის

მეცნიერების ნაწილი ვარაუდობს, რომ ღალატის სურვილი შეიძლება ჩვენს ტვინში არსებული ერთ-ერთი ნივთიერების, დოპამინის კონკრეტული ტიპის რეცეპტორების განმსაზღვრელ გენს დავუკავშიროთ. ეს გენი სხვაგვარად "თავგადასავლების მაძიებელ" გენადაც არის ცნობილი და მას ხშირად აზარტულობასა და ალკოჰოლიზმთანაც აკავშირებენ.

2010 წელს ჩატარებულ კვლევაში მეცნიერებმა აღმოაჩინეს, რომ ადამიანები, რომლებსაც აღნიშნული გენის რამდენიმე ასლი გააჩნდათ, ღალატისკენ უფრო მიდრეკილნი იყვნენ.

აღნიშნულ კვლევაში მეცნიერებმა 181 ახალგაზრდა ადამიანი შეისწავლეს - მათ ექსპერიმენტში კითხვარის შევსება და საკუთარი დნმ-ის ნიმუშის ჩაბარება ევალებოდათ.

მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ ეს კონრეტული გენი ყველა ადამიანს გააჩნია, თუმცა გენის რაოდენობა მოსახლეობაში განსხვავებულია. ადამიანები, რომლებსაც აღნიშნული გენის უფრო მეტი ასლი გააჩნიათ - თავგადასავლების მიმართ უფრო მიდრეკილნი არიან, ეს ნიშნავს, რომ თქვენ ახალი შეგრძნებებისა და სარისკო გადაწყვეტილებების მიღება გიყვართ, ერთ-ერთი ასეთი გადაწყვეტილება შეიძლება იყოს ღალატიც.

საბოლოოდ ამ ყველაფერს დოპამინთან მივყავართ, რომელსაც სხვაგვარად ბედნიერების ჰორმონსაც უწოდებენ. ჩვენ მუდმივად ვცდილობთ ისეთი რაიმეს კეთებას, რაც სიამოვნებას გვანიჭებს, მაგრამ ადამიანებს, რომელსაც აღნიშნული გენის რამდენიმე ასლი აქვთ სტანდარტულზე უფრო მეტი დოპამინი სჭირდებათ, რომ თავი კარგად იგრძნონ.

ღალატისკენ მიდრეკილება შესაძლოა ოჯახიდან და მშობლებისგანაც შეიძინოთ

ღალატისკენ მიდრეკილება შესაძლოა გამომუშავებადი იყოს. მისი შეძენა გარკვეული უარყოფითი გამოცდილებების შემდეგ შეიძლება - მაგალითად თუ თქვენი ურთიერთობით კმაყოფილი არ ხართ და თავს ცუდად გრძნობთ, მაგრამ გარდა ამისა, ღალატისკენ მიდრეკილება შესაძლოა თქვენი ბავშვობიდანაც მომდინარეობდეს.

ბავშვობაში თქვენ გაუცნობიერებლად აკვირდებით როგორ უმკლავდებიან სტრესს, დეპრესიას, დაძაბულობას და სხვა უარყოფით ემოციებს თქვენი მშობლები და თქვენზე მზრუნველი ადამიანები. ამით კი სწავლობთ გზებს, რომლითაც შეიძლება სხვადასხვა ემოციას გაუმკლავდეთ.

აღნიშნული გენის ქონა არ ნიშნავს, რომ აუცილებლად უღალატებთ

კვლევის შედეგები მიუთითებს, რომ ზოგიერთი ადამიანისთვის ძალიან რთულია, იმპულსურ და სარისკო ქცევას თავი აარიდოს. თუმცა აღნიშნული საკითხზე არსებული სამეცნიერო კვლევების რაოდენობა შეზღუდულია, ამიტომ ასეთი დასკვნების გაკეთება მაინც ნაადრევია.

"ალკოჰოლისაკენ გენეტიკურად მიდრეკილი უამრავი ადამიანი არსებობს, თუმცა ამ ადამიანებიდან ალკოჰოლზე დამოკიდებული მხოლოდ მცირე პროცენტი ხდება. გარკვეული ქცევისაკენ გენეტიკური მიდრეკილება გადამწყვეტი ფაქტორი არ არის. ჩვენ ყოველთვის გვაქვს თავისუფალი არჩევანი," - აცხადებენ მეცნიერები.