ერთ-ერთმა ყველაზე ცნობილმა ამერიკულმა გაზეთმა, The New York Times-მა, უშტატო ჟურნალისტთან მას შემდეგ გაწყვიტა საქმიანი ურთიერთობა, რაც გაირკვა, რომ ამ უკანასკნელმა წიგნის მიმოხილვის დასაწერად ხელოვნური ინტელექტი გამოიყენა. როგორც აღმოჩნდა, ჟურნალისტის დაწერილი ტექსტი ბრიტანულ გაზეთ The Guardian-ში ქრისტობენ კენტის მიერ იმავე წიგნზე გამოქვეყნებული რეცენზიის ნაწილებს იმეორებდა და ეს ფაქტი ერთ-ერთმა მკითხველმა შენიშნა.

ამბის გახმაურების შემდეგ, NYT-მა საქმის მოკვლევა დაიწყო და ჟურნალისტ ალექს პრესტონს მოუწია, ეღიარებინა, რომ წერის პროცესში AI დაიხმარა, მაგრამ მიმოხილვის გაგზავნამდე არ შეუმჩნევია, რომ გარკვეული მონაკვეთები რამდენიმე თვით ადრე გამოქვეყნებულ ტექსტს ემთხვეოდა. პრესტონის თქმით, "დიდი შეცდომა დაუშვა" და ამის გამო "ძალიან რცხვენია".

"მის მიერ ხელოვნური ინტელექტის გამოყენება და სხვა ავტორის ნამუშევრის მითვისება ცალსახად არღვევს ჩვენი გამოცემის სტანდარტებს", — ნათქვამია NYT-ის რედაქტორის განცხადებაში.

ჟურნალისტი და მწერალი ალექს პრესტონი

ფოტო: David Levenson / Getty Images

როგორც ირკვევა, NYT-ში გამოქვეყნებულ ტექსტში The Guardian-ის მიმოხილვიდან მონაკვეთები კოსმეტიკური ცვლილებებით იყო გადმოტანილი: გარდა იმისა, რომ წინადადებები შინაარსობრივად ემთხვეოდა, AI-ით შექმნილი მასალა ზედმიწევნით იმეორებდა ზედსართავებს.

NYT-ის წარმომადგენელმა დაადასტურა, გაზეთი პრესტონთან აღარ ითანამშრომლებს. ჟურნალისტს გამოცემაში აქამდე ექვსი მიმოხილვა აქვს გამოქვეყნებული, მაგრამ ირწმუნება, რომ არცერთი მათგანის წერის პროცესში ხელოვნური ინტელექტი არ გამოუყენებია.

"დიდი შეცდომა დავუშვი და AI ხელსაწყო დავიხმარე ტექსტის პირველადი ვერსიის შესაქმნელად, რომელშიც ვერ შევნიშნე და არ წამიშლია ხელოვნური ინტელექტის მიერ მოწოდებული, სხვა მასალაში გამოყენებული სიტყვათა წყობა", — აცხადებს პრესტონი, — "ძალიან მრცხვენია და გულწრფელად ვწუხვარ მომხდარის გამო. სრულად ვიღებ პასუხისმგებლობას და ბოდიშს ვუხდი The New York Times-ს. ასევე მსურს, მოვუბოდიშო The Guardian-ს და ქრისტობელ კენტს".

აღსანიშნავია, რომ პრესტონს სტატიები დაწერილი აქვს სხვა დიდი გამოცემებისთვისაც, მათ შორის, თავად The Guardian-ისთვის. ამასთან, ჟურნალისტს გამოცემული აქვს არაერთი წიგნი. მისი ერთ-ერთი ბოლო მასალა კი, რაც უნდა ირონიული იყოს, ხელოვნური ინტელექტის საფრთხეებს შეეხებოდა.