ლონდონის თეატრ The Cockpit-ის სცენაზე ქართველმა მსახიობებმა ნინი უგულავამ და ანა-მარია ბურდულმა წარადგინეს ნინი უგულავას საავტორო პიესა Waiting for Godart ("გოდარის მოლოდინში") — ნამუშევარი, რომელიც თანამედროვე ახალგაზრდა არტისტების რეალობასა და პროფესიულ დაუცველობაზე ამახვილებს ყურადღებას. სპექტაკლი დადგა ქართველმა მსახიობმა და რეჟისორმა ნატალია ჯუღელმა.

პიესა აშკარად დიალოგში შედის სემუელ ბეკეტის საკულტო ტექსტთან "გოდოს მოლოდინში", თუმცა უგულავას ნამუშევარი კლასიკური ლოდინის თემას გადააზრებულად და თანამედროვე კონტექსტში განიხილავს. თუ ბეკეტის სამყაროში ლოდინი უსასრულო და სტატიკურია, "გოდარის მოლოდინში" ყურადღება თავად ლოდინის ფსიქოლოგიურ შინაარსსა და მის ზემოქმედებაზე გადადის — იმ მდგომარეობაზე, რომელიც ახალგაზრდა ხელოვანების ყოველდღიურ ცხოვრებას განსაზღვრავს, ამ შემთხვევაში მსახიობის პროფესიის თანმდევ მუდმივ მოლოდინს, არასტაბილურობასა და შემოქმედებითი თვითიდენტობის ძიებას ასახავს.

სათაური "გოდარი" შეგნებული სიტყვა-თამაშია და სიმბოლურად უკავშირდება ჟან-ლუკ გოდარის ფიგურას — რეჟისორს, როგორც აღმოჩენის, შანსისა და აღიარების მეტაფორას. სცენაზე მყოფი პერსონაჟები იმ იდეალური ფიგურის მოლოდინში არსებობენ, რომელიც მათ დაინახავს, აღიარებს და შემოქმედებითი გზის გაგრძელების შესაძლებლობას მისცემს.

ნინი უგულავასა და ანა-მარია ბურდულის სამსახიობო შესრულება გამოირჩევა სიზუსტითა და ემოციური გულწრფელობით — დიალოგები ბუნებრივად ვითარდება, ხოლო პაუზები და დუმილი ისეთივე მეტყველია, როგორც სიტყვიერი ტექსტი. მსახიობები დამაჯერებლად გადმოსცემენ პერსონაჟების შინაგან დაძაბულობას, მერყეობასა და იმ უხილავ შიშს, რომელიც მუდმივ მოლოდინს თან სდევს.

ბეკეტის ორი შუახნის კაცისგან განსხვავებით, უგულავას პიესა ორი ახალგაზრდა ქალის შინაგან სამყაროზეა კონცენტრირებული. სპექტაკლი გვთავაზობს ინტიმურ ხედვას მათ შიდა კონფლიქტებზე, მღელვარე ფიქრებსა და დაუფარავ ემოციებზე — იმ ფსიქოლოგიურ ქარიშხალზე, რომელიც ჩნდება მუდმივად ცვალებადი, არაპროგნოზირებადი და ხშირად გულგრილი გარე სამყაროს პირობებში.