რთულია ექსტროვერტების სამყაროში ცხოვრება — თითქოს ყველაფერი მათზეა მორგებული: ყოველდღიური რუტინა, გასართობი და სიყვარულიც კი. თუმცა, თუკი ინტროვერტებს სხვა ბევრი რამისთვის გვერდის ავლა შეგვიძლია, დიდად არავინ გვეკითხება, ვინ და როდის ჩაგვივარდეს გულში. გულში ჩავარდნას ჩემს თაობაში კი უფრო "დაქრაშვის" სახელით იცნობენ, თუმცა, ამას დიდი მნიშვნელობა არც აქვს — ინტროვერტები ხომ ყველა თაობაში მეტ-ნაკლებად ერთნაირები ვართ. ჰოდა, შორით ტრფობისასაც, დაახლოებით, ერთი და იმავე ეტაპებს გავდივართ ხოლმე.

1. ყველაფერი სტალკვით იწყება

რამდენადაც სოციალური აქტივობები დიდად არ გვეხატება გულზე, იმდენად თავისუფლად ვგრძნობთ თავს სოციალურ ქსელებში. ამდენად, პირველ რიგში, სწორედაც რომ ვირტუალურ სივრცეში იწყება გამოძიება — აქ მოპოვებული ინფორმაცია ხომ, მოგვიანებით, სხვა ეტაპებზე დაგვჭირდება.

2. საერთო ნაცნობებისგან ინფორმაციის დაცინცვლა

ერთ-ერთი მთავარი რამ, რასაც სოციალურ ქსელების მეშვეობით ვაკეთებთ, საერთო ნაცნობების ძებნა და აღმოჩენაა. ეს ერთგვარი მაკავშირებელი რგოლია, რომლის საშუალებითაც კიდევ ბევრი რამის შეტყობა შეიძლება. თუ ამ საქმეში გამოცდილი ხარ, საერთო ნაცნობებთან ისე ოსტატურად შეძლებ მასზე სიტყვა ჩამოაგდო და საინტერესო რაღაცები გაიგო, თანამოსაუბრე ვერც ვერაფერს მიხვდება.

3. "შემთხვევითი" შეხვედრები

საერთო ნაცნობისგან შეიძლება ისეთი მნიშვნელოვანი რაღაც გაიგო, როგორიცაა მისი საყვარელი კაფე ან სრულიად უინტერესო კონფერენცია, რომელზეც წასვლას აპირებს. შეხვედრისას, რასაკვირველია, არავის სჯერა, რომ ეს შემთხვევით მოხდა — მგონი, არც მას და მით უმეტეს, არც შენ. მაგრამ მაინც ჯიუტად აჯერებ საკუთარ თავს, რომ ეს "ნიშანი" იყო. მეტი არაა ჩემი მტერი!

4. მუდმივი მზადება მასთან შეხვედრისთვის

სარკის წინ ტრიალი და რეპეტიციების გამართვა ჩვეული ამბავია — მისალმების შემდეგ დიალოგის ყველა შესაძლო განვითარებას წარმოიდგენ და ცდილობ, მაქსიმალურად ბუნებრივად გამოგივიდეს ყველაფერი. შენც არ მომიკვდე — როცა საქმე საქმეზე მიდგება და მას მართლა ხვდები, დაზეპირებული სცენარიც გავიწყდება და მსოფლიოში ყველაზე უხერხული სიტუაციების ჩამონათვალს კიდევ ერთი გამორჩეული შემთხვევა ემატება.

5. უხერხული საუბრები

უცნაური დღესასწაულების მილოცვა, მისი მეტისმეტი ქება, უჩვეულო რეაქცია კომპლიმენტებზე და ჩაბჟირებამდე სიცილი მის ხუმრობებზე — მოკლედ, უხერხულობებს რა დალევს. მართლაც კარგად მომზადებული რომ იყო შეხვედრისთვის, ძალიან მცირეა შანსი, საუბარი, მინიმუმ, ერთხელ გაწითლების გარეშე დაასრულო.

6. საერთო ინტერესების გამოძებნა

უხერხულობების თავიდან ასაცილებლად საუკეთესო გზა საერთო ინტერესების პოვნაა — ან, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, მისი ინტერესების გაგება და თავის დადება, რომ ვუალა! თურმე ჩვენც მსგავსი რაღაცები გვაინტერესებს. მისი საყვარელი მუსიკალური ჯგუფის სახელი რომ ეს-ესაა, გაიგე და მონდომებით ამტკიცებ, ბავშვობიდან მათი ფანი ვარო... ჰო, დავიჯერეთ.

7. საერთო მომავლის წარმოდგენა

ზოგადად, ჩვენ ისედაც ბევრს ვოცნებობთ, თუმცა, ამ შემთხვევაში საქმე ოცნებაზე მეტს ეხება — გონებაში ზედმიწევნით, თითოეული დეტალის გათვლით წარმოვიდგენთ, რა და როგორ იქნება "მომავალში". როცა ერთმანეთისთვის ჯამში 10-მდე სიტყვა თუ გექნებათ ნათქვამი, მაგრამ უკვე თქვენი საერთო სახლის მისაღები ოთახის ფერი გაქვს შერჩეული...

8. დაუსრულებელი მოლოდინი, როდის გადადგამს პირველ ნაბიჯს

ეს კონკრეტული ეტაპი არაა — უფრო განგრძობითი პროცესია, რომელიც თავიდანვე იწყება. მთელი ეს ხანი, როცა ფეისბუქზე ვსტალკავდით, საერთო ნაცნობებთან მის ინტერესებს ვარკვევდით და სარკესთან არასდროს შემდგარი შეხვედრის რეპეტიციას გავდიოდით, ველოდით, რომ რაღაც სასწაულით პირველ ნაბიჯს ის გადადგამდა. ზოგს ალბათ უმართლებს და ასეც ხდება ხოლმე, თუმცა, უფრო გავრცელებული შემთხვევა თამაშის ბოლო დონეზე გადასვლაა...

ბონუსი: იმის აღმოჩენა, რომ თურმე "გვიღალატა"

ბოლო ეტაპი, რასაკვირველია, იმის გაგებაა, რომ თურმე უკვე ურთიერთობაშია. რა თქმა უნდა, ინიციატივა არ გამოგვიჩენია, არც პირდაპირ და არც ირიბად არაფერი არ გვითქვამს, მინიშნებებიც ძალიან ბუნდოვანი იყო, მაგრამ იმის შეტყობა, რომ მან სხვა არჩია, მაინც საშინელი უსამართლობის გრძნობას გვიჩენს. მერე კი იწყება ნამდვილი ჰოლივუდური დრამის თამაში, რომლის საუნდტრეკიც სემ სმითის I'm Not The Only One ("მე ერთადერთი არ ვარ") გახლავთ...