სოციალური სამართლიანობის ცენტრის ხელმძღვანელი თამთა მიქელაძე 5 მარტს ოკუპირებული აფხაზეთის ტერიტორიაზე უკრაინული დრონების ჩამოვარდნას ეხმაურება. მისი თქმით, "ამ პირობებში საქართველოს ძალიან მნიშვნელოვანი როლის შესრულება შეუძლია უსაფრთხოების გარანტიების, ევროკავშირის და სხვა საერთაშორისო მოთამაშეების ზურგით ახალი ეკონომიკური და სხვა შეთავაზებების კუთხით, რამაც კონფლიქტის დინამიკა და ქართულ-აფხაზური ურთიერთობები შეიძლება შემოაბრუნოს". მისივე თქმით, "საქართველო სამწუხაროდ ასეთს არაფერს აკეთებს. პირიქით, ის თავად მოწყდა კონსტრუქციულ ევროპულ მოთამაშეებს, ვისაც ამ პროცესში პოლიტიკური, ინტელექტუალური და ფინანსური რესურსების ინვესტირება და ფასილიტაცია შეეძლო".

"გუშინ მინიმუმ 30 უკრაინული დრონი ჩამოვარდა რუსეთის სტრატეგიულ ობიექტებთან აფხაზეთში.

არსებობს ვარაუდი, რომ ეს არ იყო შემთხვევითი ინციდენტები, როგორც მანამდე ხდებოდა, არამედ სამხედრო ობიექტების მზადყოფნის მიზანმიმართული ტესტირება.

სოჭში და სხვა ზღვისპირა რეგიონებში უკრაინა უკვე დამიზნებულად ესხმის თავს რუსულ ობიექტებს.

გასაგებია, რომ უკრაინა მეტწილად სამხედრო და მასთან დაკავშირებულ ობიექტებს ესხმის თავს და არა მშვიდობიან მოქალაქეებს, როგორც ამას რუსეთი უკრაინაში სჩადის.
მაგრამ ცხადია, რომ ეს პროცესები მძიმე რეალობისა და შიშების წინაშე აყენებს აფხაზეთის მოსახლეობას.

ჩემი დაკვირვებით, აფხაზეთში ადგილობრივ ელიტებისა და საზოგადოების ნაწილს უკვე ძალიან კარგად აქვს გაცნობიერებული მათი მოწყვლადობა და რუსეთის გავლენის ქვეშ მათი მომავლის რისკი.

ეს უკავშირდება როგორც რუსეთის სამხედრო და ეკონომიკურ ინტერესებს რეგიონში და შავ ზღვაზე და აფხაზეთის გადაყლაპვის რისკებს, ისე გლობალურ დონეზე რუსეთის დასუსტებასა და საბოლოოდ მისი სისუსტისა და ველურობის ქვეშ დაუცველობის განცდას (რუსეთი დამარცხდა სირიაში, აზერბაიჯანსა და სომხეთში, მოლდოვაში, ვენესუელაში; მარცხდება ირანში, კუბაში, ახლო აღმოსავლეთში, სადაც ის სრულად თამაშგარე მდგომარეობაშია ჩავარდნილი).

ამ პირობებში საქართველოს ძალიან მნიშვნელოვანი როლის შესრულება შეუძლია უსაფრთხოების გარანტიების, ევროკავშირის და სხვა საერთაშორისო მოთამაშეების ზურგით ახალი ეკონომიკური და სხვა შეთავაზებების კუთხით, რამაც კონფლიქტის დინამიკა და ქართულ-აფხაზური ურთიერთობები შეიძლება შემოაბრუნოს.

საქართველო სამწუხაროდ ასეთს არაფერს აკეთებს. პირიქით, ის თავად მოწყდა კონსტრუქციულ ევროპულ მოთამაშეებს, ვისაც ამ პროცესში პოლიტიკური, ინტელექტუალური და ფინანსური რესურსების ინვესტირება და ფასილიტაცია შეეძლო.

მეტიც, მთელი ეს წლებია გვესმის გალზე სატრანზიტო დერეფნის, აფხაზეთის რკინიგზის ინფრასტრუქტურის აღდგენის პროექტებისა და იდეების შესახებ, რომლებიც მეტწილად რუსეთის ეკონომიკური ინტერესების გატარებას უკავშირდება.

მოკლედ, ის, რაც შეიძლებოდა ამ ცვალებად და გაურკვეველ რეალობაში კონფლიქტის მოგვარების მიმართულებით წინ გადადგმული ნაბიჯი და ცვლილების ფაქტორი გამხდარიყო, არსებული უგუნური საგარეო პოლიტიკის გამო არ გვაქვს და ვკარგავთ.
პ.ს. მაგრამ ეს უფრო მეტია, ვიდრე პ.ს. კომენტარი.

მედიებს, პოლიტიკოსებს და ექსპერტებს ვურჩევ: ძალიან უხერხულია, როცა აფხაზეთში თავდასხმების ამ გამოცდილებაზე საუბრობთ და მხოლოდ ტერიტორიას ახსენებთ და არა ადამიანებს, და როცა თქვენს ენაში ერთგვარი სიამოვნებაც კი ჩანს ხოლმე ამ ამბების მიმართ. ჩვენ პირველ რიგში იმ საზოგადოებასთან მისასვლელი გზა უნდა ვიპოვოთ და უნდა დავიჯეროთ, რომ ხალხს და საზოგადოებებს აქვთ ცვლილებებისთვის საჭირო აგენტობა", — წერს თამთა მიქელაძე.