რამდენიმე წელია, მარტო მოგზაურობა ჩემი ცხოვრების მთავარ თავგადასავლად იქცა. ახალი ადგილების აღმოჩენა, ადამიანებისა და კულტურების გაცნობა ჩემი საყვარელი საქმიანობაა.

თუმცა, იყო დრო, როცა ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ დადგებოდა დღე, როცა საკუთარ შესაძლებლობებს დავიჯერებდი, შიშებს გავუმკლავდებოდი და სამოგზაუროდ მარტო წავიდოდი.

პირველი ნაბიჯები

პირველად ქვეყანა დავტოვე 2017 წელს, ეგვიპტის განათლების სამინისტროს პროგრამაში მოვხვდი და 1 სასწავლო წელი კაიროში გავატარე. მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო. არც ერთი ბილეთი თვითონ არ მიყიდია, სახლის პოვნაც კი სხვას მივანდე. ერთადერთი, რაც დამოუკიდებლად გავაკეთე, საკუთარ დაბადების დღეს უნივერსიტეტი გავაცდინე და კაიროში მარტომ ვისეირნე. მგონი სწორედ მაშინ შემეყარა პირველად მარტო მოგზაურობის სიყვარული. თუმცა ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდი.

ამ პერიოდში ზუსტად ვიცოდი, რომ მოგზაურობისთვის საჭირო უნარები არ მქონდა: გზებს ვერ ვიმახსოვრებდი, მეშინოდა დაკარგვის, დოკუმენტებთან ურთიერთობა არ მიყვარდა და თავს არც გამბედავ ადამიანად მივიჩნევდი. ფრენის დღემდე მეშინია.

2020 წელს უცნაურ ხასიათზე გავიღვიძე. ძალიან სპონტანურად გადავწყვიტე, რომ ბილეთი მეყიდა და სადმე წავსულიყავი, მნიშვნელობა არ ჰქონდა სად, მთავარია გამებედა. ასე ვიყიდე კვიპროსის ბილეთები მარტომ, ასე ჩავალაგე ჩანთა მარტომ და ასე ვიმოგზაურე კვიპროსზე, ქალაქიდან ქალაქში მარტომ.

ამის შემდეგ მივხვდი, რომ საკუთარ თავში აქამდე უცნობი ძალები აღმოვაჩინე. თუ იქამდე დაკარგვის მეშინოდა, ახლა უცხო ქვეყანაში დაკარგვა და სასტუმრომდე უცხო გზების აღმოჩენა მომწონდა. მიყვარდა ყველა ემოცია, რაც უცხო ადამიანებთან საუბარს, უცხო კერძების დაგემოვნებასა და ქუჩაში უცხო ანბანის კითხვას მოჰქონდა.

გადაწყვეტილება

შემდეგ სამსახურები გამოვიცვალე და სხვადასხვა ქვეყანაში წასვლა გავბედე. მერე მივხვდი, რომ ქვეყნების აღმოსაჩენად 1 კვირა აღარ მაკმაყოფილებდა და ერთხელაც გადავწყვიტე, რომ ნეპალში მთელი თვით უნდა წავსულიყავი. და თან ანაპურნის საბაზო ბანაკი უნდა დამელაშქრა.

ვინ იფიქრებდა?! მართლა ავდექი და ბილეთები ვიყიდე. მოგზაურობა რომ ახლოვდებოდა, ვერ ვიძინებდი, ის ძველი შიში თავს არ მანებებდა. გვიან მივხვდი, რომ მთელი სიამოვნება და თავგადასავალი ჩემთვის ჩემს შიშებთან გამკლავებაა.

ნეპალში, ანაპურნის საბაზო ბანაკზე, 4130 მეტრზე 10-დღიანი მარტო ლაშქრობის შემდეგ მივხვდი, რომ აღარაფერი არსებობდა, რასაც ვერ შევძლებდი და ვერ მოვერეოდი. ეს საოცარი შეგრძნება წლებია მომყვება და როცა მჭირდება, მაძლიერებს.

ანაპურნაზე მზის ამოსვლა რომ ვნახე, მანდ მივხვდი, რომ დანაზოგი უნდა შემექმნა და ერთი ბილეთით მოგზაურობა უნდა დამეწყო. 1 წლის განმავლობაში თანხას ვაგროვებდი, შემდეგ სამსახურიდან წამოვედი და ვიეტნამში გავფრინდი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში 6 თვე გავატარე მარტომ და 5 სხვადასხვა ქვეყანა ვნახე ისე, რომ ლამის არც ერთი ადგილი არ გამომიტოვებია.

ეს იყო ჩემი ცხოვრების დაუვიწყარი მოგზაურობა, თავისი ათასნაირი გამოწვევითა და დაბრკოლებით.

დაჯერება

მარიამი, რომელიც კაიროში გაფრინდა და მარიამი, რომელიც სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიიდან დაბრუნდა სრულიად სხვადასხვა პიროვნება, თუმცა ერთი და იგივე ადამიანია. იმ სხვაობით, რომ მაშინ მარტო მოგზაურობას ვერ გავბედავდი, ბილეთის ყიდვაც კი დაუძლეველი დაბრკოლება იყო ჩემთვის.

ახლა უკვე ვიცი, რას ნიშნავს, როცა შენთვის შეუძლებელი შეგიძლია, როცა მოგზაურობისას ავადმყოფობას, ან ოკეანეში შტორმს და ბოლოს და ბოლოს, ნეპალელ მარტორქას გადაურჩები…

თუმცა, არც ერთ წამს და არც ერთ ნაბიჯს არ ვნანობ, პირიქით, რომ შემეძლოს, მთელ ცხოვრებას მოგზაურობაში გავატარებდი.

ამ ყველაფერზე რომ ვფიქრობ, სულ მეცინება. რაღაც ერთ მომენტში დავიჯერე, რომ შემიძლია მარტო ვიმოგზაურო, შემიძლია მეშინოდეს და მაინც დავფრინავდე, შემიძლია ყველაფერი, რაც მგონია, რომ არ შემიძლია…

შენც ზუსტად ამას გირჩევ — დაიჯერე გულწრფელად და უსაზღვროდ. მერწმუნე, თუ რაღაცის დაჯერებას გადაწყვეტ, აუცილებლად გამოგივა, ეს ჩემს თავზე გამოვცადე.

მარიამის ისტორიის მსგავსად, ყველა დიდი თავგადასავალი ერთი გადაწყვეტილებით იწყება.

თუ შენი მიზანი მოგზაურობა, ახალი გამოცდილება ან უბრალოდ ის ცხოვრებაა, რომელზეც ოცნებობ — დაიწყე დაგროვება დღეს თიბისისთან ერთად.

გადადი ლინკზე, გახსენი ანაბარი ჩემი მიზანი თიბისის მობაილბანკით და გადადგი პირველი ნაბიჯი შენი მომავალი თავგადასავლისკენ.