საიდუმლო არავისთვისაა, რომ Z თაობა (1997 – 2012) და ბები-ბუმერები (1946 – 1964) ერთმანეთს ყოველთვის ვერ უგებენ. თუმცა, ერთი ტექნოლოგიური სტარტაპი ფიქრობს, რომ გამოსავალი შესაძლოა ჩვეულებრივი სატელეფონო ჯიხური აღმოჩნდეს.

ბოსტონის უნივერსიტეტის კამპუსთან მდებარე კაფესთან დამონტაჟებული ყვითელი ჯიხური პირდაპირი ხაზია ნევადის შტატის ქალაქ რენოში მდებარე მოხუცებულთა თავშესაფართან. იქ, მოხუცებულთა ცენტრის სათამაშო ოთახში, ზუსტად ასეთივე ჯიხური დგას წარწერით "დაურეკე ზუმერს" (Call a Zoomer). გადაწყვეტენ თუ არა სტუდენტები ყურმილის აღებას და ქვეყნის მეორე ბოლოში ბუმერთან დალაპარაკებას, ან პირიქით, მოხუცები თუ დაურეკავენ ახალგაზრდებს? პროექტის ავტორები ამბობენ, რომ ამ კავშირს გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს.

კომპანია Matter Neuroscience-ის მიზანი, რომელმაც ეს სატელეფონო ხაზი გაიყვანა, მარტივია: ახალგაზრდებმა და მოხუცებმა ერთმანეთთან ილაპარაკონ. ამით კომპანიას იმედი აქვს, რომ არა მხოლოდ თაობებს შორის ნაპრალს ამოავსებს, არამედ დააკავშირებს ორ ჯგუფს, რომლებიც კვლევების მიხედვით ამერიკაში ყველაზე მარტოსულად ითვლებიან.

კომპანიის წარმომადგენლის, კალა კესლერის თქმით, მოკლე საუბარსაც კი შეუძლია ადამიანს განწყობა გაუუმჯობესოს: "ხანდაზმულთან საუბრისას ნეიროტრანსმიტერების გააქტიურება დადებით ემოციებს წარმოქმნის, რაც სტრესის ჰორმონს, კორტიზოლს ამცირებს. ეს ბედნიერების ერთგვარ აღმავალ ჯაჭვურ რეაქციას იწვევს".

"ჩვენ უბრალოდ ძალიან გვინდა, რომ ახალგაზრდებმა ისარგებლონ უფროსებთან საუბრით და პირიქით", — დასძინა მან.

Matter-ის კლინიკური კვლევები, რომლებიც ნაწილობრივ სტენფორდის უნივერსიტეტის ტვინის სტიმულაციის ლაბორატორიასთან ერთად ტარდება, ფოკუსირებულია იმაზე, როგორ შეიძლება დოფამინის, სეროტონინისა და სხვა ნეიროტრანსმიტერების გამოყენება პოზიტიური ფსიქოლოგიის ხელშესაწყობად, იმ იმედით, რომ მოხდება ერთიანი ბიომარკერის იდენტიფიცირება ინდივიდუალური ბედნიერების სათვალთვალოდ.

კომპანია მსგავს სატელეფონო პროექტს ახორციელებს სან-ფრანცისკოსა და ტეხასის ქალაქ აბილინის მაცხოვრებლების დასაკავშირებლად, რომლებსაც კესლერი ამერიკის შესაბამისად ყველაზე ლიბერალურ და კონსერვატიულ ქალაქებად ახასიათებს. თებერვლიდან მოყოლებული, პროექტის ფარგლებში დაახლოებით 350 საუბარი და 400 ხმოვანი შეტყობინება დაფიქსირდა.

როგორ მუშაობს თაობების დამაკავშირებელი ხაზი?

სატელეფონო ხაზი შაბათ-კვირას დამონტაჟდა და ორშაბათს ჩაირთო. მონეტები საჭირო არ არის, მსურველებმა უბრალოდ უნდა აიღონ ყურმილი, რომ ზარი შევიდეს მეორე ჯიხურში, რომელსაც აწერია "დაურეკე ზუმერს" (Call a Zoomer).

მიუხედავად იმისა, რომ ბოსტონში ბევრი გამვლელი ჯიხურს ყურადღებას არ აქცევდა, ნევადაში, Call a Zoomer-ის ჯიხურთან მოხუცები ინტერესს იჩენენ. მაგალითად, 77 წლის პენსიონერმა ივონ სტენლიმ სწორედ ამ ჯიხურიდან დარეკა ბოსტონში, რათა უბრალოდ მივსალმებოდა ყველას, ვინც ყურმილს აიღებდა. ივონმა აღნიშნა, რომ მოხუცებულთა ცენტრში გრაფიტით დაფარული ჯიხურის გამოჩენა შეუმჩნეველი არავის დარჩენია. მისი მთავარი რჩევა სტუდენტებისთვის კი მოკლე და კონკრეტული იყო: "ისწავლეთ".

რას ფიქრობენ სტუდენტები?

ჯერჯერობით უცნობია, რამდენმა სტუდენტმა იცის ჯიხურის შესახებ, რადგან ბევრი მათგანი ამ კვირაში საგაზაფხულო არდადეგებზეა. თუმცა, მაგისტრატურის სტუდენტმა ტრიშა სივალინგამმა იმედი გამოთქვა, რომ მისი თანატოლები უფრო ხშირად აიღებენ ყურმილს საკუთარი კეთილდღეობისთვის.

"ამაყობ იმით, რომ ხარ ძალიან დამოუკიდებელი, ახალგაზრდა და სოციალურად აქტიური, რაც ზოგჯერ თავისთავად უფრო მეტად მარტოსულს გხდის", — თქვა მან. მისივე თქმით, ამით მხოლოდ ახალგაზრდები არ სარგებლობენ. დედამისი, რომელიც მოხუცებულთა თავშესაფარში მუშაობს, ხშირად უყვება ისტორიებს იმის შესახებ, რამდენად იზოლირებული და მარტოხელა შეიძლება იყოს ადამიანი გარკვეულ ასაკში.

"ვფიქრობ, ეს ძალიან საყვარელი ინიციატივაა. ვიცი, რომ ხანდაზმულთან 30-წამიანმა ან ერთწუთიანმა საუბარმა შეიძლება მათი მთელი დღე შეცვალოს. უფროს ადამიანებთან ურთიერთობა ყოველთვის თვალის ამხელია, ამბობს ის: "ყოველთვის ამაყობ და ამბობ: 'როცა გავიზრდები, ვიმოგზაურებ ან ამას გავაკეთებ'. მაგრამ ზოგჯერ საერთოდ არ გაქვს კონტროლი იმაზე, რა მიმართულებით წავა შენი ცხოვრება."

კლარკ ფიუმატიმ, ბოსტონის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულმა, თავადაც სცადა ნევადაში დარეკვა. მიუხედავად იმისა, რომ იმ მომენტში იქ არავინ უპასუხა, მან ხმოვანი შეტყობინება დატოვა: "იმედი მაქვს, დღეს რაიმე საინტერესო ძაღლს დაინახავთ ან გემრიელად წაიხემსებთ".

რამდენიმე წუთში ზარი უკვე ბოსტონში გაისმა, ნევადიდან ყოფილმა ექთანმა გადმორეკა. აღმოჩნდა, რომ ის პენსიაზე გასვლამდე, წლების წინ, თავადაც ამ რეგიონში ცხოვრობდა. "სასიამოვნოა მშობლიური მხარიდან ვინმესთან საუბარი", — თქვა მან.