Gen Z-ის წარმომადგენლებმა ახალი ტრენდი დაამკვიდრეს — იმ ადამიანებთან პაემნებზე სიარული, რომლებიც არ მოსწონთ, მენტალური კეთილდღეობის პრაქტიკად აქციეს.

ზოგიერთი მარტოხელა ახალგაზრდა მიზანმიმართულად თანხმდება შეხვედრებს მათთან, ვისთან ურთიერთობის სურვილი, ჩვეულებრივ, არც არასდროს გაუჩნდებოდა. ისინი ცხოვრების მეგზურს კი არ ეძებენ, არამედ ამ ყველაფერს უბრალოდ მომავალ პაემნებში გასავარჯიშებლად აკეთებენ.

ჩიკაგოელმა 26 წლის კრისტინა ფსარასმა New York Post-ს განუცხადა, რომ გაცნობის აპლიკაციებში პროფილების უსასრულო თვალიერება ყოველი პირველი პაემნის მიმართ არარეალურად მაღალ მოლოდინებს უჩენდა, რაც კრისტინას მუდმივად იმედგაცრუებულს ტოვებდა. მისი აზრით, იმ ადამიანთან შეხვედრა, რომელიც მხოლოდ ოდნავ გაინტერესებს, ამ პრობლემას აგვარებს.

"სავარჯიშო პაემანი მასთან, ვინც საერთოდ არ ჯდება ჩემს გემოვნებაში, მეხმარება, რომ გადაჭარბებული მოლოდინები გვერდზე გადავდო, სტანდარტები დაბლა დავწიო და წინასწარი ილუზიები აღარ შევიქმნა".

კრისტინა ფსარასი

კრისტინამ ისიც აღიარა, რომ რაც უფრო მეტად იზიდავს ადამიანი, მით უფრო ხშირად ამჩნევს საკუთარ თავს, რომ იტყუება. მან დააზუსტა, რომ დიდ ტყუილებს არ გულისხმობს — ეს უფრო საკუთარი თავის მცირე "რედაქტირებაა", რაც მაშინ ემართება, როცა ვინმეზე შთაბეჭდილების მოხდენას ცდილობს. მაგალითად, ყველაფერზე ნაჩქარევად დათანხმება, საკუთარი აზრების შერბილება და პიროვნების უფრო "მოსაწონი" ვერსიის ჩვენება მანამ, სანამ პაემანზე პირველ კერძს მოიტანენ.

ზოგიერთი ახალგაზრდა ამ ახალ ტრენდს კრიტიკულად უყურებს და თვლის, რომ "გასავარჯიშებელი პაემნები" ადამიანის ბოროტად გამოყენებაა.

ფოტო: Center For Mental Health

კლინიკური ფსიქოლოგი და შფოთვის სამკურნალო ცენტრის დამფუძნებელი დებრა კისენი აღნიშნავს, რომ ამ ტრენდს რეალური ფსიქოლოგიური საფუძველი აქვს. ის მიიჩნევს, რომ პაემნებზე სიარული სოციალური უნარია, და როგორც ნებისმიერი უნარი, თავდაჯერებულობაც ხშირად პრაქტიკასთან ერთად მოდის. დებრა კისენის თქმით, თანამედროვე ეპოქას სოციალური იზოლაცია და მარტოობა ახასიათებს. ეს ტრენდი შეიძლება იმდენად პაემნებს არ ეხებოდეს, რამდენადაც Gen Z-ის მცდელობას, დაიბრუნოს სოციალური თავისუფლება და კავშირის განცდა.

თუმცა, მისივე გაფრთხილებით, არსებობს ზღვარი უნარების განვითარებასა და ადამიანების ნივთებად ქცევას შორის და მნიშვნელოვანია, საკუთარი თავის გაუმჯობესების გზაზე სხვები პაიკებად არ გამოიყენონ.