ბერლინის რკინიგზის ცენტრალურ სადგურზე აღმოსავლეთიდან მომავალ მატარებლებს ასობით ადამიანი ელოდება. მას შემდეგ, რაც რუსეთი უკრაინაში შეიჭრა და სრულმასშტაბიანი ომი დაიწყო, მატარებლებით გერმანიაში ყოველდღიურად ათასობით უკრაინელი ლტოლვილი ჩადის.

რკინიგზის სადგურზე მომლოდინეები სტუმრებს მატარებლიდან ჩამოსვლისთანავე სთავაზობენ საკვებსა და სასმელს, აძლევენ სიმბარათებს ტელეფონებისთვის. იქვე არიან თარჯიმნები, მოხალისეები, სამედიცინო პერსონალი და ლტოლვილების მასპინძლობის მსურველები. გერმანელებს ხელში ბანერები უკავიათ, რომლებზეც გერმანულ და ინგლისურ ენებზე წერია, რამდენი ადამიანის მიღებას შეძლებენ.

"ვუმასპინძლებთ ორ ადამიანს, მცირე ან დიდი ხნით".

"დიდი ოთახი ერთიდან სამ ადამიანამდე სტუმრისთვის. ბავშვებსაც ვიღებთ. რამდენი ხანიც გინდათ".

განზე მყოფი კაცი მეგაფონში აცხადებს, ვის შეუძლია 13 ადამიანის მასპინძლობა. მომლოდინეებს დედა-შვილი გამოეყოფა — გოგო 12 წლამდე იქნება და ხელში ბანერი უკავია წარწერით. მათ გვერდით კი 70 წელს გადაცილებული ქალი, მარგო ბალდაუფი, დგას ლურჯად და ყვითლად შეფერილი მუყაოთი. იგი ორი ადამიანის მასპინძლობისთვის მზად არის.

"მეტ-ნაკლებად თავადაც ლტოლვილის შვილი ვარ", — ამბობს მარგო. დედამისი, რომელიც 97 წლისაა, თავის დროზე ჰიტლერის ნაცისტურ რეჟიმს გაექცა, — "ამიტომ თავს ვალდებულად მივიჩნევ, რომ ლტოლვილებისთვის მეც რაღაც გავაკეთო".

მიუხედავად უკრაინიდან ლტოლვილების დიდი რიცხვისა, როგორც ჩანს, გერმანიაში არც მასპინძლების რაოდენობას უჩივიან.

ბერლინის გარეუბანში წყვილი — მატინა ვარდაკასი და ტიმო კოლერი — ცხოვრობენ. მათ ორი მოზარდი შვილი ჰყავთ, თუმცა, ცოტა ხნის წინ სახლის კარი ოთხ უკრაინელს გაუღეს. მეტი სტუმრის მისაღებად მატინა და ტიმო თავიანთი შვილების ოთახში გადაბარგდნენ, 13 წლის ტყუპი გოგოები, იუნა და იოლი კი, ახლა საძინებელს იყოფენ.

"როცა ამ ამბების შესახებ შევიტყვეთ, მაშინვე ვთქვით, ვინმეს უნდა ვუმასპინძლოთო, რადგან, ვფიქრობთ, რომ მათ ადგილას შეიძლებოდა ჩვენ ვყოფილიყავით", — ამბობს ტიმო.

"მთელი ცხოვრება მშვიდობიან გარემოში ვცხოვრობდით", — დასძენს მატინა, — "არ ვიცით, რას ნიშნავს, ომიანობისას იცხოვრო. ეს გამაოგნებელია. პირველად სწორედ ის ვიფიქრეთ, რომ ოჯახისთვის კარი უნდა გაგვეღო, რათა მათ თავი უსაფრთხოდ ეგრძნოთ".

მასპინძელი ოჯახის თქმით, ლტოლვილებს იმდენი ხნით დაიტოვებენ, რამდენსაც სტუმრები მოისურვებენ.

ბერლინის კიდევ ერთ უბანში უკრაინის დასახმარებლად ავტობუსს სურსათით ტვირთავენ. მათ შორისაა ტარეკ ალაოუსიც. იგი სირიელია და ომს თავად გაექცა ექვსი წლის წინ. გერმანიამდე მისაღწევად ორი თვის განმავლობაში გრძელი გზა გაიარა, თუმცა, დღეს უკვე უკრაინისკენ მიემგზავრება, რათა საზღვარზე ლტოლვილებს დახვდეს და ისინი სამშვიდობოს გაიყვანოს.

"ვიცი, რას ნიშნავს, ომს გაურბოდე. ზუსტად ამიტომ მინდა, ამ ხალხს დავეხმარო", — ამბობს ტარეკი.

იგი ამატებს, რომ თავის ქვეყანასა და უკრაინაში არსებულ ომს ერთი რამ აერთიანებს — ვლადიმერ პუტინის აგრესია — და ძალადობა, რომელმაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა.

იმისთვის, რომ არ გამოგრჩეთ უკრაინაში მიმდინარე პროცესებთან დაკავშირებული სიახლეები, შემოგვიერთდით ჯგუფში — რა ხდება უკრაინაში