8 სეანსი, ანუ დღევანდელი მსოფლიოს შესახებ ცოდნის კონსტრუირების თეატრალური მცდელობა - ეს არის საერთაშორისო, ექსპერიმენტული თეატრალური პროდუქტი, რომელიც რეალურ ამბებსა და ინტერვიუებს ეფუძნება. პროექტის იდეაა ექსპერიმენტის ფარგლებში მოხდეს თეატრისა და ადამიანის, როგორც მოქალაქის შეხვედრა, სადაც ისინი ერთმანეთისთვის გასაგებ ენაზე ილაპარაკებენ და ერთმანეთს ყურადღებით მოუსმენენ.

დრამა 6 ენაზეა ნათარგმნი და 2016-17-18 წლებში ის 8 სხვადასხვა ქვეყანაში, სხვადასხვა თეატრალურ ჯგუფთან ერთად განხორციელდება. პირველი საქართველოა.

ჩვენება საქართველოში 21 და 23 სექტემბერს გაიმართება. პრემიერამდე დამატებითი ინფორმაციის მისაღებად შეგიძლიათ გაეცნოთ პრომოს. პროექტის შესახებ კი On.ge ესაუბრა რეჟისორ გურამ მაცხონაშვილს.

რაზე გვიამბობს სპექტაკლი?

ეს არის ისტორიები ადამიანებზე, რომლებიც გარბიან საკუთარი თავისგან და მერე უკან ბრუნდებიან. სპექტაკლის ძირითადი თემებია: ჰომოფობია, ფემიციდი, შიდსი, ტერორიზმი, პროსტიტუცია, თვალთვალი.

სპექტაკლში 8 ძირითადი პერსონაჟია. აქ არ არის პირველადი და მეორადი როლები. სცენაზე მდგარი ყველა ადამიანი თანაბრად მნიშვნელოვანია.

შერჩეულია მსოფლიოს 8 ქვეყანა, სადაც ეს პიესა უნდა დაიდგას ადგილობრივ თეატრალურ დასებთან ერთად (ესპანეთი, ბელგია, ბრაზილია, საფრანგეთი, იტალია და ა.შ.). არც ამ ქვეყნებშია რომელიმე პრივილეგირებული. მოხდა ისე, რომ იწყებს საქართველო და რადგან ადგილობრივი დადგმის რეჟისურა მე შემომთავაზეს, იმ ფონზე, რომ ეს ამ პროექტის ხორცშესხმის პირველი მცდელობაა, ორმაგ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ. ქართული ვერსიის ორგანიზატორი პროექტის თანაავტორი, გაბრიელ ნაპოლეონ ელბანოა.

რა არის პროექტის იდეა და ვის ეკუთვნის ის ?

პროექტის იდეა ისაა, რომ თეატრალური ექსპერიმენტის ფარგლებში მოხდეს თეატრისა და ადამიანის, როგორც მოქალაქის შეხვედრა, სადაც ისინი ერთმანეთისთვის გასაგებ ენაზე ილაპარაკებენ და ერთმანეთს ყურადღებით მოუსმენენ. სწორედ ამიტომ შეხვედრა ნეიტრალურ ტერიტორიაზე დავნიშნეთ და თეატრს, როგორც ამ დიალოგის ერთ-ერთ მხარეს, მასპინძლის პრივილეგია და მასთან ერთად ერთგვარი ფორა წავართვით. პროექტის ავტორები გაბრიელ ნაპოლეონ ელბანო (საქართველო) და ვერონიკა დოინელი (არგენტინა) არიან. მათვე ეკუთვნით პიესა.

რა არის მთავარი სათქმელი, რომელიც მაყურებელთან უნდა მივიდეს?

ამ სპექტაკლში სათქმელზე, ანუ ერთგვარ მზა პასუხებზე არ გვაქვს სწორება. გვინდა, შეზღუდულ დროში რაც შეიძლება მეტი კითხვა დავსვათ და მერე მაყურებელთან ერთად ვცადოთ მათზე პასუხების მოძებნა. თუნდაც, პასუხი იყოს ძალიან ცოტა და ბუნდოვანი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანი მგონია იმ ფონზე, როცა ჩვენში ძალიან არ უყვართ, მეტიც, ხშირად გვიკრძალავენ კითხვების დასმას.

კითხვები მიუღებელია სახელმწიფოსთვის, მეინსტრიმული მედიისთვის, ეკლესიისთვის, რომელიც დიალოგის ფორმატზე არ მოგყვება და მონოლოგის რეჟიმში გაწვდის მზა დოგმებს. საერთოდაც, მგონია, რომ თეატრი ზედგამოჭრილი სივრცეა ამ კითხვებისთვის, ეჭვნარევი განწყობების სივრცეა და თუ თანამედროვე ქართულ თეატრს ამ დრომდე არ ჰყოფნის გამბედაობა იკითხოს რა იყო 17 მაისი, რატომ კლავენ ქმრები მიჯრით ცოლებს, რატომ ხდება ოდესღაც მწვანე ქალაქი ნაცრისფერი, მაშინ დავტოვოთ ეს სივრცე და სხვა ადგილებში შევიდეთ, სადაც კითხვის ხმამაღლა დასმას შევძლებთ იმ მიკიბულ-მოკიბულობის გარეშე, რომელიც ხშირად რატომღაც თეატრის განუყოფელი ნაწილი გონიათ.

სად მდებარეობს ნეიტრალური ტერიტორია, სადაც სცენის დომინანტობა ქრება?

ჩვენებები თბილისში, ახლადგახსნილ მულტიკულტურულ სივრცე “ფაბრიკაში” გაიმართება. ჩვენ გვინდოდა თეატრის სცენა დაბლა დაგვეწია. ზუსტად ამ ნიშნით ვთქვით უარი თეატრზე, არ ვიყენებთ სცენას, რომ მერე იქედან გადმოვხედოთ მაყურებელს.

როგორ მიმდინარეობს მოსამზადებელი პროცესები?

ამ ტიპის დადგმის განხორციელებისას ყველაზე რთული არის ის, რომ სპექტაკლის კონცეფციამ შეძლოს და “წელში გადატეხოს” ის მსახიობები, რომლებსაც უზარმაზარი პროფესიული გამოცდილება აქვთ და ეს გამოცდილება მათ საქართველოს წამყვან, აკადემიურ თეატრებში მიიღეს.

რა როლის მორგება უწევთ მსახიობებს?

ეს არის ყევლაზე რთული მოცემულობა, როცა ნახევრად დოკუმენტურ დადგმას აკეთებ, როცა მსახიობის უმთავრესი ამოცანაა გასაგებად მოყვეს სათქმელი. ის უნდა ელაპარაკოს მაყურებელს ერთი-ერთზე და ისე, როგორც დედას, შეყვარებულს და მეზობელს დაელაპარაკებოდა. ამ დროს ამ მსახიობების პროფესიული გამოცდილება რესურსიცაა და წინაღობაც. მოდის ასეთი მსახიობი პირველ რეპეტიციაზე და აკადემიური “სიმაღლიდან” ძირს დაშვებას სთხოვ.

რომელი თეატრალური დასის წარმომადგენლებს ვიხილავთ სპექტაკლში?

მომწონს ის, რომ როცა განაწილება გავაკეთეთ, არ დავეყრდენით ერთ რომელიმე თეატრს და მსახიობები მოვიწვიეთ რუსთაველის თეატრიდან (ია სუხიტაშვილი, ბაჩო ჩაჩიბაია), მარჯანიშვილის თეატრიდან (ეკა ჩხეიძე, კოკო როინიშვილი), თუმანიშვილის თეატრიდან (ნინო ბურდული), მოზარდ მაყურებელთა თეატრიდან (ირაკლი გოგოლაძე), ახმეტელის თეატრიდან (კახა ჯოხაძე). გვყავს მოწვეული მსახიობი რომიდან (ნატალია სიმონოვა). სპექტაკლისთვის მუსიკას წერენ ნიკა მაჩაიძე და ტუსია ბერიძე, სცენოგრაფია ელისაბედ ჭიჭინაძეს (გოგი ალექსი-მესხიშვილის დიზაინის სკოლა) ეკუთვნის.