მგონი, ყველა ჩვენგანის სახლში მოიძებნება რაღაც, რაც უკეთესი დღისთვის ინახება.

შეიძლება ეს კარადაში შემოდებული ძვირფასი ჭურჭელი იყოს, რომელსაც მტვერს წელიწადში ორჯერ წმენდ, სუფრაზე კი არასდროს ხვდება. შეიძლება — კარგი სუნამო, რომელსაც ბევრი წელია ნახევრად სავსეს ინახავ. ახალი პერანგი ან ის მოგზაურობა, რომელიც "მერესთვის" გადადე.

როცა საკუთარ თავს ეკითხები, ვისთვის ან რისთვის ინახავ ან დებ ამ ყველაფერს, პასუხი თითქმის და უცვლელად ერთია ხოლმე — განსაკუთრებული შემთხვევებისთვის.

მაგრამ ეს განსაკუთრებული შემთხვევა იშვიათად დგება ისე და ისეთი, როგორც წარმოგვიდგენია ხოლმე.

ფოტო: PInterest

დადგომით დგება ნამდვილად, უბრალოდ ხშირად ვერც კი ვიაზრებთ, რომ ის არის. რომელიმე რიგით საღამოს, სახლში მყოფი, საყვარელ და ძვირფას ადამიანებთან ერთად რომ უზიხარ მაგიდას და იცინით, შეიძლება სწორედ ეგ განსაკუთრებული მომენტი იყოს, მაგრამ დიდად საზეიმოდ არ გამოიყურება და გააზრებაც მაგიტომ გვიჭრის.

შეიძლება ასე იმიტომ ხდება, რომ გვგონია, ნამდვილი ცხოვრება ჯერ არ დაწყებულა, ეს ჯერ მხოლოდ მოსამზადებელი ეტაპია — ერთგვარი იმედი და იმის რწმენა, რომ უკეთესი დღე აუცილებლად დადგება.

არადა, დღევანდელი დღე ჩვეულებრივი მხოლოდ ახლა გეჩვენება და ერთადერთი განსხვავება გადანახულსა და ნამდვილ ცხოვრებას შორის ის არის, რომ მეორეს მიზეზი საერთოდ არ სჭირდება.