დაფიქრებულხარ, რატომ ვერ ჯობნის ბავშვობის გემოს ვერაფერი, რასაც ზრდასრულობაში ვსინჯავთ ხოლმე? შეიძლება მსოფლიოს გამორჩეულ კულინარიულ გამოცდილებას ვეზიაროთ, საუკეთესო მზარეულების მომზადებული კერძები ვჭამოთ, მაგრამ ბებოს გამომცხვარ ტაფის ხაჭაპურს, ზაფხულის დილებს საოცარი სურნელით რომ ავსებდა ხოლმე, მაინც ვერაფერი ჯაბნის.

შეიძლება, ბავშვობის გემო შენთვის შენი სკოლის წინ საცხობში ნაყიდი ფენოვანი ხაჭაპურია ან მამიდის გამომცხვარი შოთი, ხმელ ყველთან და ბოსტანში მოწყვეტილ ტკბილ პომიდორთან ერთად — რამდენი ადამიანიც არსებობს, იმდენნაირია ეს გამოცდილებაც, ყველა უნიკალური და გამორჩეული.

ახსნაც მარტივი აქვს ყველაფერს — საჭმელი, რომელიც სიხარულს გვახსენებს, მხოლოდ გემოსა და კულინარიულ ოსტატობას არ უკავშირდება.

ფოტო: Pinterest

ჩვენს ტვინს აქვს საოცარი უნარი, რომელიც ნივთებს, მოვლენებსა და გემოებს აერთიანებს და ისე ინახავს.

როცა იმ ხაჭაპურს ჭამდი, შენი ორგანიზმი მხოლოდ კალორიებს კი არ იღებდა ენერგიის გამოსამუშავებლად, გარემოსაც იმახსოვრებდა. პირმა შეიძლება გემო დაიმახსოვრა, მაგრამ გონებამ ისიც ჩაინიშნა, როგორ უდარდელად გრძნობდი თავს, უსაფრთხოდ, სკოლისგან თავისუფალი, ზაფხულის დღეებში არანაირი პასუხისმგებლობა რომ არ გქონდა.

ჩვენმა ფსიქიკამ მთელი ეს უდარდელობა, სიმშვიდე და ბედნიერება გააერთიანა და ვიდრე მოგონებების თაროზე შემოდებდა, კონკრეტული საჭმლის გემოთი და სუნით მონიშნა — ეს საჭმელი იქცა გასაღებად იმ მდგომარეობის, რომელიც მაშინ გქონდა.

ყველაფრის უკან კი ლოგიკური ანატომია დგას. ჩვენი ყნოსვისა და გემოვნების რეცეპტორები პირდაპირ, ყოველგვარი შუამავლების გარეშეა დაკავშირებული ლიმბურ სისტემასთან — ტვინის იმ ნაწილთან, რომელიც ემოციებსა და გრძელვადიან მეხსიერებას მართავს.

ევოლუციურად გადარჩენისთვის გვჭირდებოდა, ტვინს მომენტალურად დაემახსოვრებინა იმ ხილის გემო, რომელიც ენერგიით გვავსებდა ან იმ ბალახის სუნი, რომელმაც მოგვწამლა.

დღეს კი ეს მექანიზმი სულ სხვა რამეში გვეხმარება — გემოს დახმარებით წარსულში გვამოგზაურებს. ამიტომ აქვს ბავშვობის საჭმელს ძალა, ბედნიერება და უდარდელობა შეგვახსენოს.