ხომ გქონია ისეთი დღეები, როცა მუშაობა უბრალოდ არ გამოდის — ზიხარ მაგიდასთან და უყურებ: კომპიუტერის ეკრანს,, ყავის ან ჩაის ცარიელ ჭიქას, წაუკითხავ მეილებს, მოუწესრიგებელ მაგიდას. თითქოს ჩვენი გონებაც ზუსტად იმავე მდგომარეობაშია, როგორშიც ის გარემო, სადაც მუშაობა გვიწევს.

დღეს, როცა ჩვენ, ადამიანების უმრავლესობა, დროის უდიდეს ნაწილს ეკრანთან ვატარებთ, სამუშაო სივრცე უბრალოდ სამუშაო სივრცე აღარაა — ოფისიცაა, სასადილოც, დასასვენებელი ადგილიც. ამიტომაც ხდება ისე, რომ პატარა არეულობა ნელ-ნელა დიდ გადაღლილობად იქცევა ხოლმე.

ფოტო: Magnific.com

სივრცის მოწესრიგება ჯადოსნური ჯოხივით არ მუშაობს, შენ ნაცვლად მეილებს ვერ უპასუხებს. თუმცა, ერთ ძალიან მნიშვნელოვან რამეს აკეთებს — იმ მუდმივ ფონურ ხმაურს აქრობს, რომელიც ყოველ წამს გვახსენებს, რომ რაღაც კიდევაა გასაკეთებელი.

ამიტომაა, ზოგჯერ სამუშაო მაგიდის უბრალოდ მოწესრიგებაც რომ გვამშვიდებს. კონტროლის შეგრძნებას ვიბრუნებთ — თითქოს სივრცის დალაგებასთან ერთად ჩვენი ფიქრებიც ლაგდება.

გამოცდილი გექნება ის მომენტი, ფურცლების დალაგებით რომ იწყებ, ცარიელი ჭიქები სამზარეულოში გაგაქვს, ზედმეტ ნივთებს აშორებ და უცებ მუშაობაც ნაკლებად მძიმე ხდება. საქმის რაოდენობა კი არ იცვლება, უბრალოდ გრძნობ, რომ ქაოსში აღარ ხარ.

გარდა ამისა, დალაგება მედიტაციასაც ჰგავს — როცა ნივთებს თავის ადგილს უჩენ, გონებას სიგნალს აძლევ, რომ დალაგების და დამშვიდების დროა.

ფოტო: Magnific.com

ჩვენ, სამწუხაროდ, სამუშაოს მოცულობას ვერ ვაკონტროლებთ, მოულოდნელ დავალებებსა თუ ვადებს, მაგრამ ის გარემო, სადაც ამ ყველა გამოწვევასთან გამკლავება გვიწევს, ჩვენი კონტროლის ქვეშაა. დალაგებული სამუშაო სივრცე იმას გვაძლევს, რასაც ქაოსში ადვილად ვკარგავთ ხოლმე — საყრდენს.

ამიტომაც, შემდეგ ჯერზე, როცა ეკრანს მიჩერებულს გადაღლა შემოგაწვება, გამოსავალი მონიტორს მიღმა ეძებე. თუნდაც მხოლოდ ერთი პატარა კუთხის მოწესრიგებით, ამოსუნთქვის საშუალება გაგიჩნდება და მერე ყველაფერი ოდნავ მარტივიც გახდება.