"დოქტორანტის თქმით მეცნიერ-ხელმძღვანელმა მასთან სექსუალური კონტაქტის დამყარება რამდენჯერმე სცადა. უნდა აღინიშნოს, რომ დოქტორანტმა ფაკულტეტის დეკანს მიმართა თხოვნით, რომ შეეცვალათ მისთვის მეცნიერ-ხელმძღვანელი, მაგრამ უარი მიიღო. დოქტორანტი ასევე საუბრობდა წნეხზე, რომელსაც მასზე დეპარტამენტის თანამშრომლები ახორციელებდნენ, რათა მას უკან გამოეთხოვა უშუალოდ რექტორისთვის გაგზავნილი წერილი.

ვინაიდან, უნივერსიტეტებს აქვთ ვალდებულება სტუდენტს შესთავაზონ უსაფრთხო გარემო, რომელიც ხელს არ შეუშლის მათ განათლების მიღებაში, აუცილებელია უნივერსიტეტს გააჩნდეს ისეთი შიდა რეგულაციები, რომელიც დაიცავს სტუდენტს პროფესორის მხრიდან სექსუალური შევიწროებისგან. ამ შემთხვევაში, ცალსახად ვხედავთ, რომ სტუდენტი არ გრძნობდა თავს უსაფრთხოდ, მისი ინტერესები უგულებელყოფილ იქნა (ის ითხოვდა ხელმძღვანელის შეცვლას) და მას შეუქმნეს მტრული სამუშაო/სასწავლო გარემო.

უნდა გავითვალისწინოთ, პროფესორისა და სტუდენტის ურთიერთობებს შორის არსებული ძალაუფლებრივი დისბალანსი. პროფესორს გააჩნია უფლებამოსილება სტუდენტი შეაფასოს, ჩაჭრას, წაახალისოს, ა.შ. შესაბამისად სტუდენტის სექსუალური შევიწროება და სექსუალური ძალადობა წარმოადგენს ამ უფლებამოსილების (ძალაუფლების) ბოროტად გამოყენებას. უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ვალდებულებაა უზრუნველყოს სტუდენტის სამართლიანი შეფასება. სექსუალური ძალადობის თუ შევიწროების მოთმენის სანაცვლოდ მიღებული შეფასება და დაწინაურება კი არღვევს ამ სამართლიანობის პრინციპს.

ამ შემთხვევაში, ასევე, ვხედავთ ნდობის დარღვევის ნიშნებს. სტუდენტს ხშირად უჩნდება პატივისცემისა და ნდობის გრძნობა ნაშრომის/დისერტაციის ხელმძღვანელის, ლექტორისა თუ მენტორის მიმართ. სექსუალური ძალადობა/შევიწროება კი ამ ნდობის და პატივისცემის ბოროტად გამოყენებაა.

რაც შეეხება თანხმობას, ამგვარი ძალაუფლებრივი დისბალანსის ფონზე, რთული დასადგენია რამდენად არის ეს თანხმობა ინფორმირებული და დამოუკიდებელი გარეშე ფაქტორების გავლენისგან, ამასთან, სწორედ შესაძლო შემვიწროებელსა და მსხვერპლს შორის არსებული იერარქიული თუ სხვაგვარი დამოკიდებულება აქცევს მას იძულებით პრაქტიკად, სექსუალური კავშირის შეთავაზებაზე შესაძლო თანხმობა, მაშინაც კი როცა ის არასასურველია, გარკვეულ შემთხვევებში მისი გარდაუვალი შედეგია, რაც არ აცლის ქმედებას ძალმომრეობით ხასიათს და არავითარ შემთხვევაში არ გამორიცხავს პირის ბრალეულობას.

ბათუმელებში გამოქვეყნებულ ინტერვიუში პროფესორი ცდილობს მსხვერპლის დამცირებას და დადანაშაულებას. პროფესორი ამბობს, რომ სტუდენტმა “დაიჟინა, დაიჟინა, მეც მინდა წამოსვლა”-ო, ამგვარად პროფესორი მიგვანიშნებს, რომ თურმე მისი სტუდენტი პასიური მსხვერპლის ნაცვლად, მოქმედი აქტორია: თითქოს იმ შემთხვევაში, თუკი სტუდენტი გამოიჩენდა წასვლის სურვილს, მის მიმართ განხორციელებული სექსუალური ძალადობა ნაკლები წონისა იქნებოდა. შესაბამისად, პროფესორი "რესპექტაბელური" ქალის პატრიარქალურ მოდელს იყენებს, რათა სტუდენტის დისკრედიტაცია მის არაპასიურ ქმედებაზე ხაზგასმით მოახდინოს. თუმცა, როგორც არ უნდა სცადოს იერარქიულად მაღლა მდგომმა, უპირატეს პოზიციაში მყოფმა პროფესორმა სტუდენტის ღირსების ეჭვქვეშ დაყენება, ფაქტია, რომ კონფერენციაში თუ ექსპედიციაში მონაწილეობის სურვილი სტუდენტს სექსუალური ძალადობის/შევიწროების რისკქვეშ არ უნდა აყენებდეს.

სტუდენტი-მსხვერპლი ფსიქოლოგიურ წნეხს განიცდიდა იმ პირების მხრიდან, ვინც მას არწმუნებდა წერილი უკან გამოეთხოვა. მსხვერპლი განიცდის წნეხს საზოგადოების იმ წევრებისგან, რომელიც მას ადანაშაულებს და არცხვენს, რადგან სექსუალური ძალადობის შესახებ ხმამაღლა ალაპარაკდა. ამიტომ, მიგვაჩნია, რომ მოძალადესთან ერთად პასუხისმგებელი არის საზოგადოებაც და ის ინსტიტუციებიც, რომლებიც თუნდაც პასიურად მხარს უჭერენ სექსუალური ძალადობის/შევიწროების პრაქტიკებს და ამგვარად წვლილი შეაქვთ მსხვერპლის ჩაგვრაში".

"ჩვენთვის ცნობილია, რომ აღნიშნულ საქმეზე აჭარის პროკურატურამ გამოძიება 2017 წლის 3 იანვარს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 139–ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაიწყო, რაც გულისხმობს სამსახურებრივი ან სხვაგვარი დამოკიდებულების გამოყენებით სექსუალური კავშირის იძულებას და სასჯელის სახით ითვალისწინებს ჯარიმას, ან სამ წლამდე თავისუფლების აღკვეთას. მედიაში გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით, სექსუალური ძალადობის მსხვერპლს დაზარალებულის სტატუსი დღემდე არ აქვს მინიჭებული, რაც ხელს უშლის მის უფლებადამცველებს გამოითხოვონ და შეაფასონ გამოძიების მიერ აქამდე განხორციელებული საგამოძიებო მოქმედებები და მათი რელევანტურობა.

გამომდინარე იქიდან, რომ ცალსახად იკვეთება მსხვერპლის დადანაშაულების მცდელობები, ასევე, დანაშაულის დაფარვისა და მისი გახმაურებისათვის ხელშეშლის ფაქტები, კრიტიკულად მნიშვნელოვანია სამართალდამცავმა უწყებებმა მიუკერძოებლად, დამოუკიდებლობისა და სამართლიანობის დაცვის პრინციპებზე დაყრდნობით უზრუნველყონ საქმის ობიექტური გამოძიება და ქმედებისათვის საბოლოო კვალიფიკაციის მისადაგება".