უკვე თითქმის სამი წელია, რაც სამსახურს ფრილანსერობა ვარჩიე. ჯერჯერობით არ მინანია. თუმცა, გადაწყვეტილების მიღებამდე მაინც იყო ბევრი ფიქრი და შფოთვა ფორმულირებული ფრაზაში “არავინ რომ არ შემეხმიანოს, მერე რა ვქნა?”. საბოლოოდ, ფრილანსერობის სასარგებლოდ არჩევანი რამდენიმე მიზეზის გამო გავაკეთე და მინდა, ამ მიზეზებზე უფრო ვრცლად მოვყვე, რას მოველოდი და რა მივიღე შედეგად:

1. მეგონა ასე მეტი დრო დამრჩებოდა — თან შევცდი, თან — არც. დრო თითქმის იგივე მრჩება, ზოგჯერ ნაკლებიც, თუმცა განსხვავება ისაა, რომ ამ დროს უფრო ნაყოფიერად ვიყენებ. მაგალითად, აღარ მიწევს იმაზე მეტ შეხვედრასა თუ ზარზე ყოფნა, ვიდრე რეალურადაა საჭირო, მეტად ვარ დამოკიდებული საკუთარ თავზე და უფრო სწრაფად ვიღებ გადაწყვეტილებებს, საქმის დასრულებაზე უფრო ვარ ორიენტირებული, ვიდრე - სამუშაო დღის და ა.შ. მოკლედ, დროის მენეჯმენტზე ზრუნვას მეტ დროს ვუთმობ, რათა საბოლოო ჯამში საქმის ნაკლებ დროში შესრულება შევძლო.

2. მეგონა ასე მეტი შემოსავალი იქნებოდა — დიდად არც შევცდი. ბევრ კომპანიას უღირს გადაიხადოს იმავე რესურსში უფრო მეტი, ვიდრე შენი ხელფასი იყო, მაგრამ იმაზე ნაკლები, ვიდრე შენს სამსახურს გადაუხდიდა, ისევ იქ რომ გემუშავა. თუმცა, ამისთვის ხშირად მაინც კარგი გამოცდილება, კონტაქტები და პორტფოლიო გჭირდება, რაც სააგენტოში მუშაობის გარეშე ადვილი მისაღწევი არ არის.

3. მეგონა ასე უფრო მრავალფეროვანი საქმე მექნებოდა — ასეც აღმოჩნდა.

მრავალფეროვნება სარეკლამო სფეროში ისედაც არ არის პრობლემა, მაგრამ კამპანიებზე ფიქრის გარდა, სერიალის, ფილმის, ანიმაციისა თუ გადაცემის სცენარებზე მუშაობის შესაძლებლობაც რომ გეძლევა, საქმე უფროსაინტერესო ხდება. ბუნებრივია, მრავალფეროვნება სამუშაო სფეროზეცაა დამოკიდებული, მაგრამ, ზოგადად, ფრილანსერობისას მოსაწყენ საქმეზე უარის თქმის მეტი ფუფუნება გაქვს. ამასთან, არჩევანის შესაძლებლობა გეხმარება იმაშიც, რომ საკუთარი სტილი ჩამოიყალიბო და აკეთო ის, რაც ამსტილს ერგება, რაც უკეთ გამოგდის. თუმცა, აქვე უნდა ითქვას ისიც, რომ არჩევანი ყოველთვის არ გაქვს დაზოგჯერ გიწევს აკეთო ის, რაც ბოლომდე არ მოგწონს. მაგალითად, სილამაზეზე გათვლილი მშრალი სატელევიზიო რეკლამები, ან, კამპანიები, რომლისიდეაც კომპანიის დირექტორს უკვე თავში აქვს და შენუბრალოდ უნდა ეცადო ამ წარმოდგენას დაემთხვე.

4. მეგონა ასე უფრო გაიოლდებოდა კომუნიკაცია დამკვეთთან — საბოლოო ჯამში, ასეც გამოვიდა. თითქოს ხომ უფრო მეტი დრო უნდა გეზოგებოდეს, როდესაც დამკვეთთან ხშირი კომუნიკაცია არ გაქვს და ეს საქმე სხვას აბარია, მაგრამ ინფორმაციის მიტან-მოტანას, იდეის წარდგენისას “მე ცოტა სხვა რამე მეგონა” შემთხვევებს და სხვა ბიუროკრატიულიამბებს, მთლიანობაში მეტი დრო მიაქვს. ამასთან, პირდაპირი კომუნიკაციისას უფრო მარტივად ხვდები "რა სურს დამკვეთს” ბრიფში არსებული მშრალი ინფორმაციის მიღმა და შეიძლება ადგილზევე შესთავაზო ისეთი გადაჭრები, რასაც სხვა შემთხვევაში მეილების მიმოცვლის არაერთი სესია შეიძლება დასჭირდეს. რა თქმა უნდა, ყველაკლიენტი ერთნაირი არ არის და არც ყოველთვის მართალია ყველა, მაგრამ პირდაპირი კომუნიკაციისას ამასაც უფრო მალე ხვდები და სადაც არა სჯობს, გაცლა სჯობს ანდაზის ჭეშმარიტებასაც უფრო ადვილად ადასტურებ.

აქვე რამდენიმე რჩევასაც ჩამოვწერ მათთვის, ვინც ფრილანსერობაზე ფიქრობს.

• ეცადეთ, გქონდეთ დანაზოგი — დანაზოგი თავშინახსენები “არავინ რომ არ შემეხმიანოს, მერე რავქნა?” შიშის მთავარი წამალია. თუკი რამდენიმეთვის განმავლობაში ფინანსური სტაბილურობის შესაძლებლობა გაქვთ, შეხმიანების მოლოდინი ნაკლებ სტრესული იქნება და ხელფასსაც უფრო იოლად დათმობთ.

• მზად გქონდეთ პორტფოლიო — შეხმიანება ბევრად რეალისტურია, როცა ფრილანსერობაზე განცხადება სპორტფოლიოც ერთვის თან. “ჯერ ვიტყვი, რომფრილანსერი ვარ და პორტფოლიოს ნელ-ნელა ავაწყობ” — ნაკლებად იმუშავებს. ამასთან, პორტფოლიოში ხარისხი ჯობია რაოდენობას, ამიტომ ყველა პროექტის შეტანა ისევე არაა საჭირო, როგორც სივიში ყველა იმ კონფერენციისა თუ ტრენინგის ჩამატება, რომელშიც “მონაწილეობის სერტიფიკატი” მოგვცეს.

• გაბედეთ უარის თქმა — ზოგჯერ არსებულ პროექტებზე მუშაობის პარალელურად ახალი შემოთავაზება ჩნდება და დროის არქონის მიუხედავად, მაინც ჩნდება განცდა, რომ ამასაც მოერევი. ერთი იმიტომ, რომ “მერე შეიძლება აღარ იყოს ამდენი პროექტი”, მეორე იმიტომ, რომ “ფულის ხელიდან გაშვება არღირს” და მესამე იმიტომ, რომ “ახლა რომ უარივთქვა, მერე შეიძლება აღარ შემეხმიანონ”. თუმცა, რეალურად, ასე შეიძლება მიმდინარე პროექტებიც დაზიანდეს და უფრო გაიზარდოს იმ ადამიანთა ოდენობა, ვინც მომავალში აღარ შეგეხმიანებათ.

• დასვენების დღეები თქვენც გეხებათ — ზოგი დამკვეთი ფიქრობს, რომ ფრილანსერობა ყოველდროს, ყოველთვის, ყოველგან მუშაობას გულისხმობს და, შეუძლია, არასამუშაო საათებშიც უპრობლემოდ გწეროს. ცხადია, ესეც პირადი შეთანხმების ამბავია, მაგრამ თქვენ უნდა წყვეტდეთ როდის იმუშავებთ. იქნებ ზუსტად იმიტომ მუშაობთ არასამუშაოსაათებში, რომ საქმეზე რაც შეიძლება ნაკლებმა ადამიანმა მოგწეროთ?

• გააფორმეთ კონტრაქტი დასაწყისშივე — მე პირადად, ამ მხრივ პრობლემა არასოდეს შემქმნია, მაგრამ“ბექას ამ მხრივ პრობლემა არასოდეს შექმნია” მეეჭვება რომელიმე იურისტს არგუმენტადგამოადგეს. ამიტომ, ჯობია თავიდანვე ცხადი იყოს, რა, როდის და როგორ უნდა ჩააბაროთ და რამდენი, როდის, როგორ უნდა მიიღოთ ამისთვის.

• კორპორატიულ სულზე არ იღელვოთ — არც ფრილანსერობა ნიშნავს იმას, რომ საკუთარ ნაჭუჭში გამოკეტილი აკეთებთ საქმეს. პირიქით — ასე მეტ ადამიანს გაიცნობთ, რაც გაზრდის შანსს, რომ ერთ დღეს, როცა რაიმე საქმე იქნება გასაკეთებელი, ამ ადამიანებს სწორედ თქვენ გაახსენდეთ.

რომ შევაჯამო, ფრილანსერობას, როგორც ყველაფერ სხვას ამ სამყაროში, თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეები აქვს. თუმცა, თუ სწორი მიდგომით, დროისსწორი მენეჯმენტით და ცოტაოდენი გამოცდილებით, უპირატესობამ ნაკლოვანებას ადვილად უნდა აჯობოს.