გიგა აბულაძე 30 წლისაა. პროფესიით სოციალური მედიის და ციფრული მარკეტინგის სპეციალისტია. დასაქმებულია და ფინანსურად უზრუნველყოფს ოჯახს — დედას და მცირეწლოვან ძმას: საერთაშორისო IT- აკადემია სტეპის ქართულ ფილიალში და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა დეპარტამენტში ციფრული მარკეტინგის მენეჯერის პოზიცია უკავია, თუმცა გიგასთვის ეს შედეგი ბევრად უფრო რთულად მისაღწევი აღმოჩნდა, ვიდრე ჩვენი ქვეყნის საშუალო-სტატისტიკური მოქალაქისათვის იქნებოდა. ძალიან პატარა იყო, როდესაც გააცნობიერა, რომ საკუთარი ადგილის დასამკვიდრებლად ორმაგად მოუწევდა შრომა — ის, უმცროს ძმასთან ერთად, ეტლით მოსარგებლეა.

არსებულ პირობებთან შეურიგებლობა, სხვა შშმ პირების მხარდაჭერა, მოტივაცია წარმატების მისაღწევად და დაუღალავი შრომა გიგას ცხოვრების თანმდევი პროცესებია.

გარემო უამრავი წინაღობითაა სავსე. დღემდე მისი საცხოვრებელი კორპუსის სადარბაზოს არ აქვს პანდუსი, რომლის მეშვეობითაც, ორი ადამიანის დახმარება აღარ დასჭირდება სახლში შესასვლელად.

რთული სათქმელია, საზოგადოების გულგრილობის გამო რჩება შშმ პირებისთვის გარემო ასეთი არაადაპტირებული, თუ პირიქით, საზოგადოება იმიტომაა გულგრილი, რომ არც ისე ხშირად ვხედავთ ქუჩაში შშმ ადამიანებს.

2013 წლის დეკემბერში საქართველოს პარლამენტმა გაეროს 2006 წლის "შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების კონვენციის" რატიფიცირება მოახდინა და სახელმწიფომ აიღო ვალდებულება, თანმიმდევრული, ქმედითი ნაბიჯები გადაედგა კონვენციით გათვალისწინებული უფლებების აღიარებისა და ამ უფლებებით სარგებლობისათვის, თუმცა, არსებული პრობლემების საკანონმდებლო დონეზე მოსაწესრიგებლად ინიციატივას 2020 წლამდე არავინ მიბრუნებია. ახლახან ინიცირებული კანონის აღსრულებისთვის კი დაანონსებულია 15-წლიანი სამთავრობო სტრატეგიის შემუშავება, რომლის საფუძველზეც სახელმწიფო უწყებებმა უნდა შეიმუშაონ სამოქმედო გეგმები და განახორციელონ საჭირო ღონისძიებები. ამასობაში კი წლები გადის და ჩვენს თანამოქალაქეებს ისევ იმავე პრობლემებთან უწევთ შეჭიდება: ისევ სტიგმა და არასრულფასოვანი დამოკიდებულებები, ისევ არასაკმარისი პანდუსები, თითქოს ადაპტირებული საზ-ტრანსპორტი, თუმცა არაადაპტირებული გაჩერებები და ტროტუარები.

იმ პირობებში, როცა შშმ პირებისათვის განათლების სისტემაში ჩართვაც ძალიან რთულია და სკოლები ეტლიანი ბავშვების მისაღებად მზად არ არიან, არასრულწლოვანი განსხვავებული საჭიროებების მქონე პირების უმეტესი ნაწილი ისევ შინ სწავლების პროგრამით სარგებლობს. ქვეყანაში არ არსებობს საჭირო სერვისები, როგორიც არის პერსონალური ასისტირების სერვისი, ტრანსპორტირების სერვისი და სხვა.

სახელმწიფო სერვისების არარსებობის გამო შშმ პირებზე ზრუნვის ტვირთი უმეტესად მშობლებზე გადადის. გიგას თქმით, "სწორედ მშობლები არიან გამბედაობისა და ინსპირაციის პირველი წყარო, მშობლები უბიძგებენ შვილებს, რომ სრულფასოვანი განათლება მიიღონ, ვირტუალური მეგობრების ნაცვლად, რეალური მეგობრები შეიძინონ და ადვილად არ ჩაიქნიონ ხელი საკუთარ მიზნებზე".

გიგას დედა, ქეთევან ჯინჭარაძე საქართველოში შშმ პირების მშობლებს შორის ერთ-ერთ პირველი იყო, ვინც გადაწყვიტა, საზოგადოების სხვადასხვა ჯგუფებში გაბატონებულ სტიგმას შებრძოლებოდა — შვილები სახლში არ ჩაეკეტა, ქუჩის გამვლელების უტაქტო კომენტარები უპასუხოდ დაეტოვებინა და შშმ თემის განვითარებაში აქტიური წვლილი შეეტანა. მან ბავშვობიდან შთააგონა შვილებს შრომისუნარიანობა და პასუხისმგებლობის გრძნობა. არაადაპტირებული გარემოს გამო გიგა და უმცროსი ძმა სკოლაში ვერ დადიოდნენ. მათ განათლება სახლში მიიღეს.

გიგას ინფორმაციული ტექნოლოგიების და ციფრული ხელოვნებისადმი სიყვარულმა პირველი შედეგი 16 წლის ასაკში გამოიღო, როდესაც პირველად მოსინჯა თავისი თავი საქმეში. ოფიციალურად 25 წლიდან მუშაობს.

"ოფიციალურად დასაქმებამ, პირველ რიგში, სტაბილურობის განცდა შემოიტანა ჩემს ცხოვრებაში, მოვახერხე პირველი ფიზიკური ასისტენტის დაქირავება, მალევე შევიძინე ავტომობილი და მეგობრების დახმარებით პირველი მძღოლიც დავიქირავე, რომელიც კვირაში მხოლოდ ერთი დღით მჭირდებოდა, გავიდა წლები და დღეისთვის უკვე სახლიდან გარეთ გასასვლელად ადამიანების შეწუხება ყოველდღიურად მიხდება იმ 10 საფეხურის გადასალახად რომელიც სადარბაზოში მელოდება. მიუხედავად ყველა დაბრკოლებისა, მე ჩემს გასაკეთებელ საქმეს ყოველთვის 101%-ით ვაკეთებ, დღე-ღამეში 12 საათზე მეტს ვმუშაობ და უკვე მერამდენე წელია ვინახავ ოჯახს, რომელიც ყველაზე ძვირფასია ჩემთვის. ამ რუტინას უკვე მივეჩვიე კიდეც, მხოლოდ ჩემს ძმაზე ვდარდობ, რომელიც იდენტური დაავადების მატარებელია. საშინლად არ მინდა, რომ მანაც იგივე გზა გაიაროს: მან აუცილებლად უნდა იაროს სკოლაში, მიიღოს უმაღლესი განათლება, ჰყავდეს მეგობრები და იყოს ჰარმონიაში გარემოსთან", — ამბობს გიგა.

მიზანი — ადაპტირებული სახლი

გიგას ოცნება ადაპტირებული სახლის აშენება და შრომისუნარიან შშმ პირთა შეკრების ადგილის მოწყობაა, თუმცა ამ კუთხით ჯერაც ბევრი რამ აქვს გასაკეთებელი.

"მსურს, ჩემი ოჯახის მიწის ნაკვეთი ჩემი ოცნების სახლს დავუთმო: ნაგებობის პირველ სართულზე საცხოვრებელი განთავსდება, მეორე სართულს კი იმ შშმ პირების შეკრების ადგილად გამოვიყენებ, ვისაც ჩემსავით რეალიზების უნარი აქვს, თუმცა ვერ ბედავს, საზოგადოებას საკუთარი ხმა მიაწვდინოს. მინდა, ყოველკვირეული შეკრებების ფორმატში, მათ ჩემი გამოცდილება გავუზიარო და იმ ყოველდღიური ბრძოლების შესახებ ვაუმბო, რაც ოჯახის წევრებთან ერთად მიწევდა და დღემდე მიწევს. გარდა ამისა, სახლს ექნება საკონფერენციო დარბაზი, სადაც შშმ პირები საჭირო ინფორმაციას მიიღებენ მკურნალობის, საკუთარი უფლებების თუ ადაპტირებული გარემოს შექმნის თვალსაზრისით".

გიგას ოჯახის დანაზოგი მხოლოდ საცხოვრებელი სივრცის მშენებლობას ხმარდება, შშმ პირთა ჰაბის სივრცის — მეორე სართულის მშენებლობა კი ჯერჯერობით ოცნებად რჩება.

გიგას მხარზე ტატუ აქვს "მე მსოფლიოს წინააღმდეგ", რადგან მისი ცხოვრება მართლაც ჰგავს მუდმივ ბრძოლას ხელისშემშლელ გარემოებებთან, მცდარ განწყობებთან, ქალაქთან, რომელიც მასზე არაა გათვლილი... თუმცა, აუცილებელი არაა, რომ შშმ პირების ცხოვრება მუდმივად დინების წინააღმდეგ ცურვა იყოს. საჭირო პირობების არსებობის შემთხვევაში მათ გარემოსთან დაპირისპირება აღარ მოუწევთ და ის, რაც სამყაროს წინააღმდეგ ბრძოლას ჰგავს, შეიძლება სამყაროსთან ჰარმონიულ თანაარსებობად გადაიქცეს.