იმ საბედისწერო დღიდან, რომელმაც იასუო ტაკამაცუს ცხოვრება შეცვალა, 15 წელი გავიდა, თუმცა ის დანებებას არ აპირებს. ყოველ 2 კვირაში ერთხელ მას ონაგავას სანაპიროზე ნახავთ — მძიმე აღჭურვილობით შეიარაღებული ზღვისკენ მიდის. იასოუს 2011 წლის 11 მარტიდან მოყოლებული იმედი ჯერ კიდევ არ დაუკარგავს — იმ დღის შემდეგ, როდესაც ცუნამიმ ყველაფერი შთანთქა, მათ შორის იასუოს მეუღლე, იუკო.

2026 წლის მარტში იასუო ტაკამაცუ 763-ედ გადაეშვა წყალში. წლების განმავლობაში მისი მეუღლის არანაირი კვალი ან მინიშნება არ გამოჩენილა, თუმცა ტაკამაცუ ჯიუტად განაგრძობს ძიებას.

ხალხის უმრავლესობას 2011 წლის მიწისძვრა და ცუნამი ნანგრევების ამსახველი ახალი ამბებითა და გარდაცვლილთა სტატისტიკით ახსოვს. თუმცა ტაკამაცუსთვის ეს უბედურება ბევრად უფრო პირადი და მტკივნეულია.

კარგად ხარ? სახლში მინდა — ეს იყო უკანასკნელი შეტყობინება, რომელიც იუკოსგან მიიღო.

მოგვიანებით, მეუღლის ტელეფონში კიდევ ერთი შენახული შეტყობინება იპოვა: "ცუნამი უზარმაზარია". თუმცა იუკო სახლში ვეღარასდროს დაბრუნდა.

იასუო და იუკო შვილებთან ერთად

იასუო და იუკო შვილებთან ერთად

ფოტო: Hiromi Tanoue

ტაკამაცუ საავადმყოფოდან საავადმყოფოში, შემდეგ კი ევაკუაციის ცენტრებში დადიოდა — ეძებდა სახეს, რომელსაც ვეღარასდროს ნახავდა. ათასობით ცხედარი იპოვეს, მაგრამ იუკო მათ შორის არ იყო. წლების ლოდინის შემდეგ, ტაკამაცუმ გადაწყვიტა, თავად დაეწყო ძიება. რადგან ხმელეთზე ყველა რესურსი ამოიწურა, იუკოსთვის ყვინთვა ისწავლა.

ტაკამაცუ ფიქრობდა: "იქნებ წყალმა ნანგრევებს მიღმა წაიღო, სადღაც შლამსა და სიცივეში, ტალღების ქვეშ".

რაც უფრო ხშირად ვყვინთავდი, მით უფრო მეტად ვგრძნობდი, რომ ის შეიძლება სადღაც ახლოს იყოს.

მალე ეს ყველაფერი მხოლოდ იუკოს პოვნის მცდელობა აღარ იყო — ის მეუღლესთან სიახლოვის განცდის წყაროდ იქცა. იმის მიუხედავად, რომ წყალმა იუკო წაართვა, ტაკამაცუსთვის ის მოგონების ადგილადაც იქცა — წერტილად, სადაც იუკოს არსებობას ყველაზე ახლოს გრძნობს.

2011 წლის კატასტროფა იაპონიისთვის უდიდესი ტრაგედიაა. იაპონიის აღდგენის სააგენტოს მონაცემებით, აღმოსავლეთ იაპონიის დიდ მიწისძვრასა და ცუნამის 19 729 ადამიანი ემსხვერპლა, ხოლო 2 559 დღემდე დაკარგულად ითვლება.