ახლა, როცა ამ ტექსტს ვწერ (და სათაურშიც მაგას ვამტკიცებ, პრინციპში), დარწმუნებული ვარ, რომ შენ ჩემზე უკეთესი დღეები გაქვს — დაღლილი არ იღვიძებ, საწოლიდან შენი ადგომა სარკოფაგიდან მუმიის წამოდგომასაც არ ჰგავს, არც კისრისტეხით იდუღებ პირველ ყავას; მერე უფრო ენთუზიაზმით ჯდები კომპიუტერთან, მუშაობ, გეგმავ და ზუსტად იცი, შენი ცხოვრება საითაც მიდის.

როგორც აღმოჩნდა, ამ შეგრძნებებში მარტო არ ვარ — ხშირად გვგონია, რომ ჩვენ გარდა ყველას საიდუმლო ინსტრუქცია დაურიგეს, როგორ იცხოვრონ სწორად.

ფოტო: Pinterst

გამოგიცდია, ალბათ, როცა უბრალოდ მეგობრებს უსმენ ან სოციალურ ქსელს ხსნი, სქროლავ და უცებ ხვდები, რომ მართლა ყველა სადღაც მიდის. ვიღაცამ ახალი სამსახური დაიწყო ან, საერთოდაც, საკუთარი ბიზნესი წამოიწყო. ვიღაც მოგზაურობს ან უბრალოდ ყოველ დილით 7 საათზე იღვიძებს და ვარჯიშობს. შენ კი ამ დროს იმაზე ფიქრით ხარ დაღლილი, საუზმედ ისეთი რა შეჭამო, რის მომზადებასაც სამ წუთზე მეტი არ დასჭირდება.

სინამდვილეში, პასუხი იმაზე, თუ რატომ გვეჩვენება ყველა ჩვენზე უკეთესი, ძალიან მარტივია და თან ცოტა უსამართლოც — სხვების ცხოვრების მხოლოდ ფასადს ვხედავთ, მეტწილად. ჩვენამდე მხოლოდ კარგი ამბები აღწევს და იშვიათად ვართ იქ, როცა ამ ადამიანებს ეჭვი შეაქვთ საკუთარ თავში, შფოთავენ, იღლებიან ან უბრალოდ მთელს შაბათ-კვირას საწოლში ატარებენ.

სამაგიეროდ, საკუთარი ცხოვრების ყველა დეტალი ზეპირად ვიცით — ქაოსით, შეცდომებით, გადადებული საქმეებით და ვერასდროს დაწყებული ჯანსაღი ცხოვრებით.

ფოტო: Pinterst

ჰოდა, ისე გამოდის, რომ წაგებულ და უსამართლო ბრძოლაში შევდივართ — სხვების ჩვენამდე მოტანილ შედეგს ვადარებთ ჩვენსას, რომლის მისაღწევადაც მხოლოდ ჩვენ ვიცით, რამდენი ვიშრომეთ.

სინამდვილეში კი, ბოლომდე ზუსტად არავინ იცის, რას აკეთებს. ის ადამიანიც კი, რომელიც შორიდან ყველაფერს იდეალურად აგვარებს, შეიძლება ზუსტად ისევე ღელავდეს თავის მომავალზე, როგორც შენ.

ამიტომ, როცა შემდეგ ჯერზე მოგეჩვენება, რომ ცხოვრებას სხვებივით კარგად ვერ ართმევ თავს, გაიხსენე — არანაირი საიდუმლო ინსტრუქცია არ არსებობს. შენ ზუსტად ისე მიიწევ წინ, როგორც საჭიროა. ზოგჯერ კი მხოლოდ ის, რომ ლოგინიდან ადექი და რთული დღე როგორღაც გადააგორე, უკვე ძალიან დიდი გამარჯვებაა.