აგვისტოს პომიდორი რომ გამორჩეულად გემრიელია, ეგ ამბავი ახალი არაა. ხელით შეგიძლია გახლიჩო, სულ ოდნავ მარილი მოაყარო და ისე გემრიელად შეჭამო, გეგონოს სრულფასოვნად ისადილე. თებერვალში იმავე წითელ პომიდორს სულ სხვა გემო აქვს — გაჭრი და შიგნით უბრალოდ წყალი და უგემური რბილობი აღმოჩნდება.

აგვისტოს გემოს ნოსტალგიაზე არაა ამბავი მხოლოდ, და არც შენი გემოვნება გაუარესებულა მაინცდამაინც. სეზონურობა ბოსტნეულზე ორი მიმართულებით ახდენს გავლენას — გემოსა და სარგებელზე.

პომიდორს გემოს მაცივარი აცლის. სიცივეში ის იმ არომატული ნაერთების გამოყოფას აჩერებს, რომლებიც ნამდვილ და გამორჩეულ გემოს ქმნის. ყველაზე უსიამოვნო ნაწილი კი ამ ამბავში ის არის, რომ პომიდვრის ოთახის ტემპერატურაზე გამოტანის შემდეგაც ვეღარ აღიდგენს იმას, რაც დაკარგა. ამიტომ ზამთრის უგემური პომიდორი მხოლოდ სეზონის ბრალი კი არ არის, გრძელი გზის ბრალია, რომელიც გამოვლაც მოყვანის ადგილიდან შენს სამზარეულომდე მაცივრების გამოყენებით უწევს.

ფოტო: Pinterest

ზაფხულში ბოსტნეულს უკვე დამწიფებულს კრეფენ, როცა შაქარი და არომატი ბოლომდე აქვს დაგროვებული. ზამთარში კი ჯერ კიდევ მწვანეს წყვეტენ, რომ შორ გზას გაუძლოს.

ბოსტნის პომიდორი და შორი გზიდან ჩამოტანილი პომიდორი ერთი და იგივე მცენარეა, ოღონდ ერთს თავისი საქმე ბოლომდე მიაყვანინეს, მეორეს კი შუა გზაში შეაწყვეტინეს.

სინამდვილეში, სეზონურობა გემოზე ბევრად უფრო მოქმედებს, ვიდრე სარგებელზე.

წესით, ახლადმოკრეფილი ბოსტნეული ყველაზე სასარგებლოა. თუმცა მოწყვეტის შემდეგ ის ვიტამინებს მაინც და ყოველდღე კარგავს — მათ შორის, მაცივარშიც.

აი, გაყინულ ბოსტნეულს კი მოკრეფისთანავე ყინავენ და ეს პროცესიც იქვე ჩერდება. ამიტომ თებერვალში, იმ შორი გზიდან ჩამოტანილ „ახალ“ ბოსტნეულს, რომელმაც ვიტამინების უმეტესობა გზაში დაკარგა, ხშირად გაყინული ჯობს.

ზოგი ბოსტნეული კი საერთოდ საპირისპიროდ იქცევა — მაგალითად, გოგრა შენახვისას კი არ ფუჭდება, პირიქით, დროთა განმავლობაში უფრო ტკბილი და სასარგებლოც ხდება. სახამებელი ნელ-ნელა შაქრად გარდაიქმნება და არომატიც ღრმავდება.

ჰოდა, მოკლედ, პომიდორი მაცივარში არ შეინახო, გოგრის შეჭმას კი ნუ იჩქარებ. ზაფხულის პომიდორი მართლა უფრო გემრიელია — ოღონდ ეს უბრალოდ სიმწიფის და ტემპერატურის ამბავია.