როცა რაღაც ძალიან გტკივა ან შენს საყვარელ ადამიანს აწუხებს რამე (განსაკუთრებით მაშინ, როცა ეს ტკივილი ფიზიკური სულაც არ არის), ხშირად არ ვიცით, ამ დარდს და სევდას როგორ გავუმკლავდეთ, როგორ დავიამოთ. ამ დროს, საკუთარ თავში გამკლავების რესურსს რომ ვერ ვპოულობთ ან საჭირო სიტყვებს, სხვის სანუგეშებლად, ხშირად ვამბობთ, რომ დრო მოერევა ყველაფერს, დრო დაამარცხებს. თითქოს, რაღაც სოციალურ პლასტირს ვხმარობთ ღრმა ჭრილობაზე.

შეიძლება, მიმსგავსებული ეფექტი გამოგიცდია კიდეც — დროის გასვლის შემდეგ, წუხილი თუ გაგნელებია. თუმცა, ამის მიზეზი ბიოლოგიურია და არანაირი კავშირი დროის დინებასთან და მის ზებუნებრივ შესაძლებლობებთან არ აქვს. როდესაც დაშორებას, ღალატს ან იმედგაცრუებას განვიცდით, ნერვული სისტემა საგანგებო რეჟიმში იწყებს მუშაობას. ორგანიზმს უბრალოდ არ შეუძლია თვეების განმავლობაში სტრესის ჰორმონების ასეთი დიდი დოზით გამოყოფა და გადამუშავება. შესაბამისად, ეს მწვავე ფაზა ბუნებრივად სრულდება მაშინ, როცა ჩვენი ორგანიზმი უბრალოდ იღლება.

სინამდვილეში კი გვრჩება დაუმუშავებელი ტრავმა, რომელიც ნელი მოქმედების ნაღმს ჰგავს და ცხოვრების ხარისხს გვიუარესებს. დამცავ ბარიერებს ვიშენებთ — ნაცნობ გზებს ვარიდებთ თავს, ვწყვეტთ ადამიანების ნდობას ან საერთოდაც სიყვარულის უნარს ვკარგავთ. მოკლედ, ყველაფერს ვშვრებით იმისთვის, რომ ძველ ჭრილობას შემთხვევით არაფერი შეეხოს. თან ვიჯერებთ, რომ დრომ გვიშველა. სინამდვილეში კი უბრალოდ თავდაცვისთვის იმდენი ბარიერი შევქმენით, საკუთარ თავს სრულფასოვნად ცხოვრების უფლებასაც აღარ ვაძლევთ.

მეორე ამბავია კიდევ, ამ ჩვენი აშენებული კედლების მიღმა, პრობლემა მაინც მოუგვარებელი და ღია რჩება. ჩვენი ფსიქიკისთვის წარსული წარსული სულაც არ არის — აქტიური საფრთხეა, რომელიც დროებით გააჩუმა. მაშინ, როცა ვიჯერებთ, რომ ყველაფერმა ჩაიარა და დრომ თავისი ქნა, ნებისმიერმა უმნიშვნელო ბიძგმა შეიძლება სრულიად ჩამოგვშალოს; მთელი ის წლობით ჩამარხული ტკივილი, ერთბაშად ამოტივტივდეს ზედაპირზე.

ჰოდა, უნდა გვახსოვდეს, რომ დრო კი არ კურნავს, არამედ ის, რასაც ამ დროში ვაკეთებთ. დრო მხოლოდ სივრცეს გაძლევს და ცოტა ხნით დისტანცირების საშუალებას, რომ პირველმა ემოციურმა შოკმა გადაიაროს და ამოვისუნთქოთ. დანარჩენი სამუშაო კი მთლიანად ჩვენია. ტკივილი მაშინ ქრება, როცა აწმყოში წყვეტს ჩვენს მართვას, როცა მას ვეხებით და ვმკურნალობთ, და არა მაშინ, როცა უბრალოდ თვალებს ვხუჭავთ და ველოდებით, როდის დაგვავიწყდება.