პედრო პასკალი, 50 წლის მსახიობი, რომელმაც ბოლო წლებში მაყურებლის გულები ისეთი მნიშვნელოვანი პროექტებით დაიპყრო, როგორებიცაა Mandalorian, The Last of Us, Avengers და სამეფო კარის თამაშები, ჟურნალ Vanity Fair-ის ივლისი/აგვისტოს ნომრის გარეკანის ვარსკვლავია.

ჟურნალმა მსახიობთან ინტერვიუ ლონდონის ერთ-ერთ მშვიდ კაფეში ჩაწერა. საუბრისას ის თავის შინაგან სამყაროს ისე ღიად და უშუალოდ გადმოსცემს, რომ ცხადად იგრძნობა: მისთვის გარეგნობა და სახელი არაფერს ნიშნავს, თუ მის შინაგან სამყაროს სათანადოდ ვერ ჩახედე. პასკალი გრძნობს, ტირის, იცინის ხმამაღლა — და ამით განსხვავდება ტრადიციული "მამაკაცისგან", რომელიც ემოციებს ხშირად მალავს. როგორც ჟურნალისტი აღნიშნავს, პასკალს თითქოს შინაგანი ორგანოებიც გარეთ მოუჩანს — ის ემოციურად სწორედ ასეთი გამჭვირვალეა.

სტატიაში ასახულია მსახიობის გავლილი მრავალწლიანი გზა — სირთულეებით სავსე, კასტინგებიდან კასტინგებზე სიარულით, უსასრულო ლოდინით. მისი ოცდაათიანი წლები ერთგვარი "ზღვარი" იყო. თავადაც ამბობს: "29 წლის შემდეგ კარიერის არქონა ნიშნავს, რომ ყველაფერი უკვე დასრულდა". ამ წლებში პასკალი სიდნეიში ცხოვრობდა და მის ცხოვრებაში, როგორც თავად ამბობს, სიხარულის წყარო იყო ძაღლი, სახელად გრეტა, რომელიც სახლში ელოდა. "ამ ძაღლმა ჩემი სიცოცხლე იხსნა," — ამბობს პასკალი, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მის ემოციურ დამოკიდებულებებს.

დღეს პედრო პასკალი ყველას ეკუთვნის — "ყველას სურს მისი ნაწილი", ამბობს სტატიის სათაური. და ეს მართლაც ასეა: მასზე წერენ, მასზე ოცნებობენ, მის სახელს ტატუდ იხატავენ. პედრო პასკალს მაყურებელი სექსუალურ, მიმზიდველ კაცად მიიჩნევს და ზედმეტსახელიც შეერქვა — "მამიკო". თუმცა, თავად არ ენდობა ამ იარლიყებს. როგორც თავად ამბობს, მისი მეგობარი და პარტნიორი ეკრანზე, The Last of Us-ის ბელა რემზი ფიქრობს, რომ ეს ზედმეტად ამარტივებს მის ბუნებას. "არ მინდა, ყველა ასე გხედავდეს. შენ ბევრად მეტი ხარ", — ეუბნება რემზი პასკალს.

სტატიაში მისი პოლიტიკური და ეთიკური პრინციპების შესახებაც ვიგებთ. პედრო პასკალი ღიად უჭერს მხარს ლგბტქ+ თემს, განსაკუთრებით თავის დას, ტრანსგენდერ ქალს, ლუქს პასკალს. მისთვის ოჯახი, ღირსება და თანაგრძნობა არ არის მხოლოდ სიტყვები — ეს არის მოქმედება.

პედრო პასკალი უკვე აღარ არის უბრალოდ მსახიობი. ის ჩვენი დროის სახეა — ემპათიური, დაუცველი, ძლიერი და გულწრფელი. ის აერთიანებს თაობებს, გენდერებს, საზღვრებს და გვაჩვენებს, რომ მასკულინურობა შეიძლება რბილიც იყოს.