რომ შევხვდი, პირველ შეკითხვად ის დავუსვი, ტრიბუნიდან რომელი ტექსტითაც მოგვმართე, თავიდან ბოლომდე შენი იყო, თუ მოგეხმარა მეთქი ვინმე დაწერაში. ლუკამ კი მოკლედ და დარცხვენა-ნარევი ხმით მიპასუხა, ჩემი იყოო, მაგრამ ბაბუაც ახლდა თან და შვილიშვილის საქომაგო ვრცელი პასუხი მან დამიბრუნა.

ასე მოჰყვა ამბავს ბაბუა ზაური: ლუკამ ჯერ ის გაგვაგებინა, ამ აქციებზე მინდა გასვლაო, მერე ის გვითხრა, თქმაც მინდა იქ რაღაცისო, შემდეგ ტექსტი აკრიფა თავის მობილურში და ოჯახს წაგვიკითხაო. მე კი მწერალი კაცი ვარ, მაგრამ, აბა, როგორ ჩავერეოდი, თავისი იყო სათქმელი და თავისივე უნდა ყოფილიყო ფორმაც; ერთი ის ვუთხარი, შენს სიტყვაში კი იგრძნობა თავისუფლება, მაგრამ თქმისას არ შეიბოჭო და ანერვიულდე, აუდიტორია დიდი გეყოლება და შეიძლება, აღელდე, მთავარია, იქაც თავისუფლად იდგეო.

პარასკევს, 5 ივლისს, პროტესტის მეთექვსმეტე დღეს თუ პარლამენტის წინ, ანუ "სამსახურში" იყავით, იქვე მოისმენდით ლუკას გამოსვლას. ისიც გეცოდინებათ, მაშასადამე, შესანიშნავად რომ გაართვა თავი ამ ბიჭმა ძალიან კარგი სიტყვების ძალიან კარგადვე ტრიბუნიდან თქმას. სიამაყით იღიმოდა ბაბუაც პარლამენტის წინ.

ლუკას ისტორია არის ასეთი: მშობლებმა ერთმანეთი ლონდონში გაიცნეს. წარმოშობით იამაიკელი დედა, მესამე თაობის წარმომადგენლად ცხოვრობდა ინგლისში. რვა წლამდე იქ იზრდებოდა ლუკაც. მერე რა მოხდა მეთქი, რომ ვიკითხე, პასუხი მივიღე დიდად მოულოდნელი: თბილისის ანძა მიყვარდაო, მითხრა ლუკამ. უფრო ვრცლად კი თურმე ასე იყო: რვა წლამდე სამჯერ თუ ოთხჯერ საქართველოში საზაფხულოდ სტუმრად ყოფილა.

ამ ზაფხულების განმავლობაში აქაურობა შეჰყვარებია ძალიან. "მთლიანი ატმოსფერო ძალიან საყვარელი იყო", ასე მითხრა — "ბებია-ბაბუა, სხვა ადამიანები, საჭმელები და განსაკუთრებით, ანძა".

ვერაზე ცხოვრობდნენ, ახლაც იქ არიან, ჰოდა ყოველ ღამით, ძილის წინ, თურმე გადიოდა ოთახიდან და ანთებულ ანძას საათობით უყურებდა, ჩუმად. პირველი სიტყვაც, რაც უსწავლია ქართულ ენაზე, ანძა ყოფილა. ანძა, რძე და კიდევ ვაშლატამა. უკვე რვა წლისას, აქაურობაზე შეყვარებულს, გამოუთქვამს ოჯახში ინიციატივა, საქართველოში გვეცხოვრაო იქნებ. და წამოვიდნენ.

ერთმანეთს "თავისუფლების მსვლელობაზე" შევხვდით და გზაზე საუბარი არ შეგვიწყვეტია. რომელი ერთი საკითხი უნდა შევარჩიო მოსაყოლად, არ ვიცი. ლუკას ყველა აზრს, ყველა სიტყვას გაფართოებული თვალებით ვუსმენდი. ამ 14 წლის ბიჭს ყველა შეკითხვაზე ბევრჯერ ნაფიქრი, უგულწრფელესად განცდილი პასუხი ჰქონდა დასაბრუნებლად გამზადებული. აქციებზეც ვისაუბრეთ, ასე მითხრა, რეინკარნაციის მსგავსი მგონია საქართველოსთვის ეს ეტაპი, რუსეთისგან გამიჯვნის, ნამდვილი დამოუკიდებლობის გზაზე დადგომაო. ოღონდ ის არ ივარგებს, რუსეთსზე ზოგადობით თუ ვილაპარაკებთ, მე პოლიტიკა არ მომწონს გაცხადებული, თორემ რუსი ადამიანები დამნაშავეები, ცხადია, არ მგონიაო.

ვილაპარაკეთ მის ინტერესებზეც. იმსიგრძე სია ჩამომითვალა "კლასგარეშე" საქმიანობების, ყველა პუნქტის გახსენება ვერაფრით გამომივა. ზოგადად კი ეს ინტერესები უამრავი მიმართულების, უამრავი ფორმის და მნიშვნელობის იყო. იმდენად უამრავის, რომ გამოსაქვეყნებელ სტატიას სათაური გონებაში იმავე წამს დაერქვა. თუ რამე მოკლედ უნდა ითქვას ამ საოცარ ადამიანზე, ალბათ ის, რომ ლუკა "მრავალფეროვნების სახეა".

ოდესმე, გულის სიღმეში მაინც, ანძის სიყვარულით მიღებული გადაწყვეტილება თუ გინანია მეთქი, გზის ბოლოს ესეც ვკითხე. დასრულებაც არ დამაცადა. ინგლისშიც ხშირად ჩავდივარ ნათესავებთან, ამერიკაშიც - დეიდის ოჯახთან, მაგრამ არასდროს იქ დარჩენაზე არ ვფიქრობო. ძალიან კარგია საქართველო, აქ მინდა ყოფნა და მიხარია, იმის იმედიც და ცოდნაც რომ მაქვს, რომ ცოტა ხანში, უკეთესიც იქნება აქაურობა იმიტომ, რომ აი, ეს პროტესტი ზუსტად ამ მნიშვნელობის მქონეაო. ჩვენმა "თავისუფლების მსვლელობამ" ასე ჩაიარა.