დრაკონები შეიძლება გამოგონილია, მაგრამ ტახტისთვის, გავლენისა და ძალაუფლებისთვის ბრძოლას House of the Dragon-ში საფუძვლად ის კონფლიქტები უდევს, რომლებმაც რეალური ისტორია შეცვალა. ამ გამოგონილ სამყარომდე ბევრად ადრე, ქალები მუდმივად უპირისპირდებოდნენ იმ პოლიტიკურ სისტემას, რომელიც მათ ძალაუფლებას ართმევდა.

ისევე როგორც რეინისი, ალისენტი და სხვა ძლიერი ქალები სერიალიდან, ისინიც ცდილობდნენ სამეფო კარზე გადარჩენას, კავშირების დამყარებას, ხალხის აზრის მართვასა და საკუთარი ადგილის დამკვიდრებას.

აი, ის 4 ქალი ისტორიიდან, რომლებიც სერიალის პერსონაჟების პროტოტიპებად იქცნენ:

1. რეინირა ტარგარიენი და იმპერატრიცა მატილდა (1102–1167)

ინგლისის იმპერატრიცა მატილდას მსგავსად, რეინირა ტარგარიენსაც მუდმივად აკრიტიკებენ იმ თვისებების გამო, რომლებსაც კაცი მმართველების შემთხვევაში პატივს სცემენ ხოლმე — ესაა მიზანდასახულობა, სიამაყე და პოლიტიკური ამბიციები.

ორივე ქალი ძალიან ახლოს იყო თავის მიზანთან და ძალაუფლების შენარჩუნებასთან, თუმცა ტახტის შენარჩუნება დიდხანს ვერცერთმა შეძლო.

მატილდასა და რეინირას ტახტისთვის სხვა პრეტენდენტები ეცილებოდნენ. მატილდა 1141 წელს ინგლისის მმართველადაც აღიარეს, თუმცა გვირგვინის დადგმამდე ქალაქიდან გააძევეს. მატილდას სამეფო ტახტზე მისი ბიძაშვილი, სტეფან ბლუელი ეცილებოდა. სტეფანის მიერ ტახტის ხელში ჩაგდებამ ინგლისი სამოქალაქო ომამდე, შემდეგ კი ანარქიამდე მიიყვანა. ზუსტად ასე ხდება House of the Dragon-შიც: რეინირას ტახტს მისი ნახევარძმა, ეიგონ II ეცილება.

ორივე შემთხვევაში კრიზისი იმიტომ იწყება, რომ გავლენიან დიდგვაროვნებს ქალი მმართველი არ სურთ. თავად წიგნის ავტორი, ჯორჯ მარტინიც ადასტურებს, რომ ვესტეროსის ეს ომი სწორედ ინგლისის XII საუკუნის ისტორიითაა შთაგონებული.

2. რეინის ტარგარიენი და ელეონორ აკვიტანიელი (დაახლ. 1124–1204)

რეინის ტარგარიენის მსგავსად, ელეონორ აკვიტანიელსაც ისეთი სტატუსი ჰქონდა, რაც დიდ გავლენასა და პრესტიჟს აძლევდა — ის ჯერ საფრანგეთის, მოგვიანებით კი ინგლისის დედოფალი გახდა.

მიუხედავად იმისა, რომ თავად სამეფოს ერთპიროვნული მმართველი არცერთი ყოფილა, ორივე მათგანი დიდ პოლიტიკურ ძალაუფლებას ფლობდა ოჯახური კავშირების, დიპლომატიისა და საკუთარი ავტორიტეტის წყალობით. რეინისსაც და ელეონორსაც კარგად ესმოდა ტახტის მემკვიდრეობისა და ოჯახური კავშირების ფასი, რომლითაც მათ თავიანთი შთამომავლების პოლიტიკური მომავალი განსაზღვრეს.

3. ალისენტ ჰაიტაუერი და ეკატერინე მედიჩი (1519–1589)

ალისენტ ჰაიტაუერის მსგავსად, საფრანგეთის დედოფალი ეკატერინე მედიჩიც ყველაფერს აკეთებდა იმისთვის, რომ პოლიტიკური არასტაბილურობის დროს თავისი შვილების მომავალი დაეზღვია და საკუთარი დინასტია გაეძლიერებინა.

სერიალში ალისენტი შვილების ქორწინებებს პოლიტიკურ იარაღად იყენებს, რადგან თვლის, რომ ეს კავშირები ოჯახის გადასარჩენად სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია — ზუსტად ისე, როგორც ამას რეალურ ცხოვრებაში ეკატერინე მედიჩი აკეთებდა.

ორივე ქალი ქვეყნისთვის უმძიმეს პერიოდში აღმოჩნდა მოვლენების ეპიცენტრში: ალისენტი — დრაკონების ცეკვის დროს, ეკატერინე კი — საფრანგეთის რელიგიური ომების ეპოქაში.

მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მათგანი თავგამოდებით იბრძოდა შვილების მომავლისთვის, საბოლოოდ, ორივემ უდიდესი ოჯახური ტრაგედია გადაიტანა. ეკატერინე რამდენიმე შვილის სიკვდილს მოესწრო, სერიალში ალისენტი კი თვალს ადევნებს, როგორ ანადგურებს სამოქალაქო ომი მის მთელ ოჯახს.

4. ჰელენა ტარგარიენი და ზინაიდა ვოლკონსკაია (1792–1862)

ისტორიაში ყველა გავლენიანი ქალი როდი ესწრაფვოდა პირდაპირ ძალაუფლებას. ჰელენა ტარგარიენის მსგავსად, რუსი პრინცესა ზინაიდა ვოლკონსკაიაც მაღალი საზოგადოების წარმომადგენელი იყო, თუმცა პოლიტიკაში არასდროს ერეოდა.

სერიალში ჰელენას "ტარგარიენების სახლის მეოცნებეს" (dreamer of House Targaryen) უწოდებენ, რადგან ის თავისი წინასწარმეტყველური ხილვებით გამოირჩევა. ზინაიდა ვოლკონსკაიაც ინტელექტუალური და შემოქმედებითი ხედვებით იყო ცნობილი.

მთავარი განსხვავება ვოლკონსკაიასა და ჰელენას შორის ისაა, თუ როგორ ავლენდნენ ისინი თავიანთ ნიჭს. სერიალში ჰელენა საზოგადოებრივი ცხოვრების მიღმა რჩება და თავის ხილვებსა თუ იდეებს პოლიტიკური მიზნებისთვის არასდროს იყენებს. ვოლკონსკაიამ კი, პირიქით, თავისი ინტელექტუალური და შემოქმედებითი ინტერესები დიდ კულტურულ გავლენად აქცია.