ხოაკინ ფენიქსი, ჯულიეტ ბინოში, პედრო პასკალი, რიზ აჰმედი და გილიერმო დელ ტორო აწერენ ხელს არიან ღია წერილს, რომელიც გმობს კინოს ინდუსტრიის "დუმილს" ისრაელის მიმდინარე და მომაკვდინებელი სამხედრო კამპანიის გამო ღაზაში.

წერილი, რომელიც გამოქვეყნდა კანის კინოფესტივალის პირველ დღეს და თავდაპირველად 370-ზე მეტმა მსახიობმა და რეჟისორმა მოაწერა ხელი, ასევე გმობს ისრაელის მიერ ფატმა ჰასონას მკვლელობას — ის იყო დოკუმენტური ფილმის Put Your Soul in Your Hand and Walk მთავარი გმირი, რომელიც კანისკენ მიემართებოდა.

კინო სოციალური პასუხიმგებლობის სივრცეა

წერილი მოუწოდებს კინოს სფეროს — რომელიც, ავტორთა თქმით, ყოველთვის იყო "სოციალურად აქტიური ნამუშევრების ნიადაგი" — გამოიყენოს თავისი ძალა, რომ "ისწავლოს ისტორიიდან, შექმნას ღირებულებებზე ორიენტირებული ფილმები და დაიცვას ჩაგრული ხმები".

წერილის ხელმომწერთა სიაში ასევე არიან: მარკ რუფალო, გაი პირსი, რეიფ ფაინსი, მელისა ბარერა, იორგოს ლანტიმოსი, ხავიერ ბარდემი, პედრო ალმოდოვარი, დევიდ კრონენბერგი, ალფონსო კუარონი, მაიკ ლი, ვიგო მორტენსენი, რუნი მარა, ჯიმ ჯარმუში და სხვები.

7 ოქტომბრის თავდასხმის შემდეგ არცერთ უცხოელ ჟურნალისტს არ მისცემია ღაზაში შესვლის უფლება. 200-ზე მეტი ჟურნალისტი განზრახ იქნა მოკლული. პალესტინელ მწერლებს, რეჟისორებს და არტისტებს სისტემატურად ხოცავენ.

წერილში ასევე მოყვანილია მაგალითი რეჟისორ ჰამდან ბალალის შესახებ, რომელიც ჯერ ოსკარით დაჯილდოვდა ფილმისთვის "No Other Land", მარტის ბოლოს მას თავს დაესხნენ, შემდეგ კი დააპატიმრეს, თუმცა საერთაშორისო ზეწოლის შედეგად გაათავისუფლეს. ამ საკითხზე კინოაკადემიის ინერტულობამ მძაფრი კრიტიკა გამოიწვია, რის გამოც მოგვიანებით ოფიციალური ბოდიში მოიხადა.

ღია წერილის სრული ტექსტი:

ფატმა ჰასონა 25 წლის იყო.

ის იყო პალესტინელი დამოუკიდებელი ფოტოჟურნალისტი. ისრაელის არმიამ ის მიზანში ამოიღო 2025 წლის 16 აპრილს — მეორე დღეს, მას შემდეგ, რაც ცნობილი გახდა, რომ სეპიდე ფარსის ფილმი Put Your Soul on Your Hand and Walk, რომელშიც ჰასონა მთავარ როლს ასრულებდა, შერჩეულ იქნა კანის კინოფესტივალის ACID სექციაში.

ის ქორწილისთვის ემზადებოდა.

ისრაელის იმავე ავიადარტყმას მისი ათი ნათესავიც შეეწირა, მათ შორის — მისი ორსული და.

2023 წლის 7 ოქტომბრის შემზარავი თავდასხმის შემდეგ, არც ერთ უცხოელ ჟურნალისტს არ მიეცა ღაზის სექტორში შესვლის ნება. ისრაელის არმია სამიზნედ ირჩევს მშვიდობიან მოსახლეობას. 200-ზე მეტი ჟურნალისტი განზრახ იქნა მოკლული. მწერლები, რეჟისორები და არტისტები სასტიკად იხოცებიან.

მარტის ბოლოს, პალესტინელი რეჟისორი ჰამდან ბალალი — რომელმაც ოსკარი მოიპოვა ფილმისთვის No Other Land — სასტიკად სცემეს ისრაელელმა მცხოვრებლებმა და შემდეგ გაიტაცეს სამხედროებმა. ის მხოლოდ საერთაშორისო ზეწოლის შედეგად გაათავისუფლეს. კინო აკადემიის მხარდაჭერის არარსებობამ, თვითონ წევრებს შორისაც აღშფოთება გამოიწვია და აკადემიას მოგვიანებით ბოდიშის მოხდაც კი მოუწია.

ჩვენ გვრცხვენია ასეთი პასიურობის.

რატომაა, რომ კინო, სოციალური მუხტის პოტენციალის მქონე ხელოვნება, თითქოს უგრძნობელია იმ რეალობის მიმართ, რომელიც ასე სასტიკია, და იმ ჩაგვრასთან, რასაც ჩვენი დები და ძმები განიცდიან?

როგორც ხელოვნების და კულტურის სფეროს წარმომადგენლები, ვერ დავრჩებით ჩუმად იმ დროს, როცა ღაზაში გენოციდი მიმდინარეობს და ეს უთქმელი ამბავი ჩვენს საზოგადოებას ანგრევს.

რისთვის ვარსებობთ, თუ არა იმისთვის, რომ ისტორიიდან ვისწავლოთ, გადავიღოთ აზრიანი ფილმები და ამოვიღოთ ხმა, როცა უსამართლობა ხდება?

რატომ ეს დუმილი?

რადიკალური მემარჯვენე, ფაშისტური, კოლონიური, ანტი-ტრანსი და ანტი-LGBTQIA+, სექსისტური, რასისტული, ისლამოფობიური და ანტისემიტური მოძრაობები იბრძვიან იდეების ველზე — მათ შორის, წიგნების, კინოსა და უნივერსიტეტების წინააღმდეგ — და ამიტომაც გვაქვს ვალდებულება, რომ ვიბრძოლოთ.

ნუ დავუშვებთ, რომ ჩვენი ხელოვნება უმძიმესი დანაშაულის თანამონაწილე გახდეს.

ავდგეთ.

ვთქვათ რეალობა.

ერთად გავბედოთ ამ რეალობის ზუსტად და გულწრფელად დანახვა — ისე, რომ ის ვეღარ მიიჩქმალოს.

უარი ვთქვათ იმ პროპაგანდაზე, რომელიც მუდმივად იპყრობს ჩვენს წარმოსახვას და გვაკარგვინებს ადამიანობას.

ფატმასთვის. ყველა იმ ადამიანისთვის, ვინც უგულობაში იღუპება.

კინოს აქვს ვალდებულება მათი გზავნილების გამტარად იქცეს და საზოგადოება ასახოს.

ვიმოქმედოთ, სანამ გვიან არ არის.

ხელმომწერთა სრული სია შეგიძლიათ იხილოთ Variety-ზე.