შიმშილობა, პროტესტის გამოხატვის უკიდურესი ფორმაა. როდესაც ქვეყანაში სიტყვა უგულებელყოფილია და სამართალი არსად ჩანს, სხეული თავად იქცევა ბრძოლის ველად. პოლიტპატიმრებიდან დაწყებული სამოქალაქო უფლებებისთვის მებრძოლი ლიდერებით დამთავრებული, ისტორია სავსეა შემთხვევებით, როდესაც ადამიანებმა სამართლიანობის მოთხოვნით საკვებზე უარი თქვეს.

მოგითხრობთ ხუთ ისტორიულ ამბავზე, რომელიც აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება შიმშილი როგორც პროტესტი, ძლიერი განაცხადი გახდეს.

1. შიმშილობა საბჭოთა გულაგებში

1930-1950-იან წლებში, სტალინის საბჭოთა კავშირის სასტიკ ბანაკებში პოლიტპატიმრები — ინტელექტუალების, დისიდენტებისა და ეთნიკური უმცირესობების ჩათვლით, შიმშილობას იყენებდნენ, როგორც რეჟიმისთვის წინააღმდეგობის გაწევის ერთადერთ საშუალებას. მოშიმშილეები ითხოვდნენ უკეთეს პირობებსა და სამართლიან სასამართლო პროცესს. საბჭოთა ხელისუფლებამ პროტესტს იძულებითი კვებითა და სხვა მკაცრი სასჯელებით უპასუხა, მაგრამ შიმშილობა რეპრესიული სისტემის წინააღმდეგ ბრძოლის სიმბოლო გახდა.

2. ბობი სენდსი და ირლანდიელი მოშიმშილეები

1981 წელს ათმა ირლანდიელმა რესპუბლიკელმა პატიმარმა, მათ შორის ბობი სენდსმა, პოლიტპატიმრის სტატუსის მოთხოვნით შიმშილობა დაიწყო. ამ აქტმა ხაზი გაუსვა ციხეში არსებული პირობების არაადამიანურობას და პოლიტიკური პატიმრებისთვის ძირითადი უფლებების უარყოფას. სენდსი 66 დღიანი შიმშილობის შემდეგ გარდაიცვალა, მაგრამ ის ბრიტანეთის მმართველობის წინააღმდეგ ბრძოლის სიმბოლო გახდა. მის დაკრძალვას 100 000-ზე მეტი ადამიანი დაესწრო. ამ პროტესტმა გლობალური ყურადღება ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტზე მიაპყრო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოთხოვნები დაუყოვნებლივ არ დაკმაყოფილდა, ირლანდიელი მოშიმშილეების სულისკვეთებამ დიდი გავლენა იქონია შემდგომ პოლიტიკურ ცვლილებებზე.

3. განდის შიმშილობა მშვიდობისთვის

ინდოეთის დამოუკიდებლობის მოძრაობის ლიდერმა, მაჰათმა განდიმ შიმშილობა პოლიტიკური პროტესტისა და მორალური დარწმუნების ფორმად არაერთხელ გამოიყენა. მისი შიმშილობა ინდურ-მუსლიმანურ კონფლიქტებისა და ბრიტანეთის კოლონიალური ხელისუფლების მიმართ პროტესტს გამოხატავდა. მაგალითად, 1948 წელს, ინდოეთის დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან რამდენიმე თვის შემდეგ, დელიში ინდუს-მუსლიმთა კონფლიქტის შესაჩერებლად მისმა შიმშილობამ ღრმა ფსიქოლოგიური და პოლიტიკური გავლენა მოახდინა, აიძულა ხელისუფლება და საზოგადოება გადაეხედათ თავიანთი ქმედებებისთვის. მან არაერთი ადამიანი შთააგონა, გამოეყენებინათ მშვიდობიანი სამოქალაქო დაუმორჩილებლობა, როგორც ცვლილების ინსტრუმენტი.

4. ინეს მილჰოლანდის სოლიდარობა სუფრაჟისტებს

ინეს მილჰოლანდი იყო ქალთა უფლებების მცველი, რომელმაც პატიმრობაში მყოფ სუფრაჟისტებს სოლიდარობა გამოუცხადა და მათ მსგავსად შიმშილობა დაიწყო. მართალია, ინესის შიმშილობის აქტი არ იყო ხანგრძლივი, მაგრამ რადიკალური აქტივიზმისგან გამოფიტული სუფრაჟისტის ჯანმრთელობას სერიოზული ზიანი მიადგა. ინესი 1916 წელს სიტყვით გამოსვლისას შეუძლოდ გახდა, დაეცა და მალევე გარდაიცვალა. მისი სიკვდილი შეერთებულ შტატებში ქალებისთვის ხმის მიცემის უფლების მისაღებად საბოლოო ბიძგი გახდა.

5. ხადერ ადნანი — პატიმრობა ბრალის გარეშე

პალესტინელმა აქტივისტმა ხადერ ადნანმა გამოიყენა შიმშილობა, როგორც იარაღი ისრაელის მხრიდან ადმინისტრაციული პატიმრობის პოლიტიკის გასაპროტესტებლად(პატიმრობა ბრალის გარეშე). მისი ყველაზე დიდხნიანი შიმშილობა 2012 წელს 87 დღე გაგრძელდა, რის შემდეგაც ხადერი გაათავისუფლეს. თუმცა, 2023 წელს, საკვების გარეშე გატარებული 86 დღის შემდეგ, ის ისრაელის ციხეში გარდაიცვალა. ხადერის განმეორებითმა პროტესტებმა ის პალესტინის წინააღმდეგობის მნიშვნელოვან ფიგურად აქცია.