მწერალი და რეჟისორი ნინო ხარატიშვილი რეჟისორ დათა თავაძის სპექტაკლზე — LIBERTÉ მომზადებულ სიუჟეტს ეხმაურება, რომელიც 2 დღის წინ პროპაგანდისტულ ტელეკომპანია "იმედის" ეთერში გავიდა.

"პათოლოგია კაცის უკანალის ჩვენება კი არ არის, პათოლოგიაა: ერის ერთი კაცის უკანალში ნებაყოფლობითი შეძრომა.

პათოლოგია ფილოსოფიურ-პორნოგრაფიული ლიტერატურა კი არ არის: სხვისი სექსის ყურება და გასაჯაროებაა შანტაჟის მიზნით.

პათოლოგია ფარისევლობაზე მსჯელობა კი არ არის, პათოლოგიაა ამ ფარისევლობაში ცხოვრება.

პათოლოგია სხვისი სექსუალური ცხოვრება კი არ არის, საკუთარი, დახშული ვნებების გამო, სხვისი ჩაქოლვაა.

პათოლოგია ვინმეს სექსუალური ორიენტაცია კი არ არის, პათოლოგიაა: მღვდელი შავ სუტანაში და "ტაბურეტკით" ხელში.

პათოლოგია ათეიზმი კი არ არის, პათოლოგიაა ღმერთის სახელით სიძულვილის დათესვა.

პათოლოგია სეკულარიზმი კი არ არის, არამედ სახელმწიფოს და ეკლესიის ინცესტურ-ტოქსიკური "ქორწინებაა", რომელიც ერთმანეთს ხელს აფარებს და საჭიროების შემთხვევაში სისხლს სწმენდს.

პათოლოგია რელიგიაზე საუბარი კი არ არის, არამედ მაფიოზურ კლანად ქცეული ეკლესიაა, რომელიც ყველანაირ ქრისტიანულ იდეას ფეხით თელავს.

პათოლოგია ხელოვნებაში საზოგადოების კრიტიკა კი არ არის, ყველანაირი კრიტიკის დახშობის მცდელობაა.

პათოლოგია სპექტაკლი კი არ არის, არამედ ციხეში, წამებაში მკვდარი ადამიანის გადაფარვაა ამ სპექტაკლის მეშვეობით.

პათოლოგია თავისუფალი აზრის გამოხატვა კი არ არის, მისი სახელმწიფოს მიერ აკრძალვაა!

პათოლოგია ხელოვნების რაიმე ფორმა კი არ არის, არამედ ამ ფორმის სახელმწიფოსგან კარნახია.

პათოლოგია ადამიანის სისუსტე კი არ არის, ძალის და ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებაა.

პათოლოგია ვერ იქნება ვერანაირი წიგნი, სპექტაკლი, ფილმი. იმიტომ, რომ თუ არ გსურს არ წაიკითხავ და არ ნახავ. მაგრამ პათოლოგიად ქცეულ რეალობას და ცხოვრებას რას უზამ? მასაც ხომ ვერ გამორთავ ტელევიზორივით ან წიგნივით ხომ ვერ დახურავ?

და ისე, ჩვენი მთავრობის საყვარელ ერს აქვს ესეთი გამონათქვამი:

каждый понимает в меру своей испорченности", – წერს ნინო ხარატიშვილი.

როგორც კრიტიკოსი დავით ბუხრიკიძე წერს, დათა თავაძის სპექტაკლის პრემიერა 2024 წლის ოქტომბრის ბოლოს, "საარჩევნო შედეგების დეპრესიის ფონზე გაიმართა, ხუთი თვის იძულებითი პაუზის შემდეგ, ისევ წარმოადგინეს და აღმოჩნდა, რომ დღეს უფრო დაუნდობლად, უფრო მტკივნეულად და უფრო ზუსტად აღწერს ზოგადად ხელისუფლების უვადო კრიზისის ნიშნებს".

"სპექტაკლის სათაურში თავისუფლად შეგვეძლო მიგვეწერა საფრანგეთის რევოლუციის დანარჩენი ორი ლოზუნგიც: Egalite, Fraternite და ამით დიდი რევოლუციური სამება სრულად აღდებოდა. მითუმეტეს, რომ სამეფო უბნის თეატრის სცენაზე (კამერულ, თეთრი სივრცე თეჯირითაა შემოსაზღვრული), მაყურებელი სწორედ საფრანგეთის რევოლუციის ამ სამი სიტყვით ინსპირირებულ ახალ ლოზუნგს ამოიკითხავს კედელზე — "ენა, სირცხვილი, პროპაგანდა"...

და არაფერი ისე ზუსტად არ გადმოსცემს ხელისუფლების ხრწნის სიმძაფრეს, როგორც მისი ენის თავაშვებულობა და სიმდაბლე, მისი განუცდელი და მიუღწეველი სირცხვილი და მისი მაპროვოცირებელი და აულაგმავი პროპაგანდა.

"ლიბერტე" რეჟისორის წინა სპექტაკლის, "შიმშილის" ერთგვარი გავრცობა-გაგრძელებასავითაა. თუმცა, სხეულთა კვლევის უფრო მძაფრი, სოციალური, სარკასტული, მგრძნობიარე და მტკივნეული აქცენტებით. საფრანგეთის 1789 წლის რევოლუციით შთაგონებული, დღევანდელობით გამძაფრებული და ბაროკოს პაროდიით გაფერადებული", — წერს ბუხრიკიძე.