სუსტების ტრიუმფს ყოველთვის თავისებური სილამაზე გააჩნია და ასეა ალბათ იმიტომ, რომ მათი გამარჯვება უფრო მეტად სიმბოლური და არქეტიპულია, ვიდრე უბრალოდ სპორტული.

ცოტა უკან თუ გავიხედავთ, ვნახავთ მოკვდავ ადამიანებს, რომლებიც უკვდავ ღმერთებს უპირისპირდებიან, ვნახავთ დავითსა და გოლიათს, ვნახავთ სამას სპარტელსა და სპარსელებს და საერთოდ არ იქნება უცნაური, რომ ცალსახა ფავორიტების ნაცვლად, უპირატესობას ანდერდოგებს მივანიჭებთ.

ანთროპოლოგიამდე ნუ ჩავალთ, მხოლოდ იმით შემოვიფარგლოთ, რომ, სულ მცირე, ბოლო ათასწლეულებში მაინცაა ჩვენი ცნობიერება ასეთი. გავლენის წყაროები რომ არსებობს, ამაზე არაერთი მითი, ლეგენდა თუ ტექსტი მეტყველებს. სხვათაშორის, ფეხბურთიც ტექსტია, ისევე, როგორც, ყველაფერი სხვა. ტექსტები კი ტექსტებს წარმოშობენ, ლიტერატურის კრიტიკაში არაახალი ამბავია.

1992 წლის ევროპის ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპი დანიის ეროვნულმა ნაკრებმა საკმაოდ სუსტად დაიწყო. პირველ შეხვედრაში მათ ფარერის კუნძულები დაამარცხეს, თუმცა ამას ჯერ ირლანდიასთან ფრედ დასრულებული მატჩი და შემდეგ იუგოსლავიასთან წაგებული შეხვედრა მოჰყვა. ამის შემდეგ გუნდის მთავარმა მწვრთნელმა მიოლერ-ნილსენმა საკადრო ცვლილებები გაატარა, რასაც გულშემატკივართა მხრიდან კრიტიკა მოჰყვა, თუმცა დანიამ დარჩენილი ხუთი თამაშის მოგება შესძლო. მათ შორის იყო მოგებული მატჩი იუგოსლავიაში.

მიუხედავად ქამბექისა, საკვალიფიკაციო ეტაპი დანიის ნაკრებმა ჯგუფში მეორე ადგილით დაასრულა, პირველი ადგილი იუგოსლავიას დაუთმო და ევროპის ჩემპიონატზე ვერ მოხვდა. და მაშინ, როდესაც ყველაფერი დამთავრდა, ყველაფერი დაიწყო.

1992 წლის ევროპის ჩემპიონატის დაწყებამდე 10 დღით ადრე UEFA-მ იუგოსლავიას ტურნირზე ასპარეზობის უფლება ეთნიკური კონფლიქტისა და ომების გამო არ მისცა და შესაბამისად, ევროპის ჩემპიონატზე იუგოსლავიის ნაცვლად მეორეადგილოსანი გუნდი, დანია გავიდა.

ჯგუფურ ეტაპზე ისინი საფრანგეთის, ინგლისისა და შვედეთის ნაკრებებთან მოხვდნენ. რამდენად უცნაურიც არ უნდა იყოს, ვერც საფრანგეთმა და ვერც ინგლისმა ერთი მატჩის მოგებაც ვერ შეძლო. ჯგუფიდან გასული ორი გუნდიდან ერთი შვედეთი იყო, მეორე კი დანია.

იმჟამინდელი ფორმატის თანახმად, ჯგუფიდან გასული გუნდები ნახევარფინალში ხვდებოდნენ. შესაბამისად, პირველი ჯგუფის მეორეადგილოსანი დანია მეორე ჯგუფის მეორეადგილოსან ჰოლანდიის ნაკრებს შეხვდა.

მაშინდელ ჰოლანდიას კუმანი, ბერგკამპი, ვან ბასტენი, გულიტი, ფრანკ დე ბური, რაიკაარდი ჰყავდა. თან მოქმედი ევროპის ჩემპიონები იყვნენ. რთულად თუ წარმოედგინა ვინმეს, რომ ფინალში არა ჰოლანდიელები, არამედ დანიელები გავიდოდნენ. აი, სხვანაირად თუ ვინმეს წარმოედგინა, ეს, უპირველეს ყოვლისა, პიტერ შმეიხელი იქნებოდა, რომელმაც პენალტების სერიაში ვან ბასტენის დარტყმული აიღო და გუნდი ფინალურ ეტაპზე გაიყვანა.

მოქმედი ევროპის ჩემპიონის დამარცხების შემდეგ დანია უკვე მოქმედ მსოფლიო ჩემპიონებს - გერმანიის ნაკრებს შეხვდა. დანიამ სასწაული ბოლომდე მიიყვანა. თასი სწორედ მათ ასწიეს.

2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის დასრულების შემდეგ ხორვატიის ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა აღნიშნა, რომ ეს იყო სიგნალი ისეთი პატარა ქვეყნებისთვის, როგორიც ხორვატია და საქართველოა. ფეხბურთის ქართველი გულშემატკივრების დიდი ნაწილი რომ ხორვატიისკენ იყო, შესაძლოა, ბევრი მიზეზით ყოფილიყო განპირობებული, თუმცა მთავარი, ალბათ მაინც ის იქნებოდა, რომ ხორვატია ჩვენთვის იყო არა ნაკრები, არამედ სიმბოლო. და ცხადია, არამარტო ჩვენთვის.

სპორტში ბევრი მითი სხეულდება, 1992 წლის ევროპის ჩემპიონატი, ამ მხრივ, გამორჩეული იყო.