გაეროს ახალი კვლევა ამბობს, რომ მილიონობით ადამიანს არ შეუძლია იმდენი შვილის ყოლა, რამდენიც სინამდვილეში უნდა, რომ ჰყავდეს და ამის მიზეზი — ეკონომიკური პრობლემები და სექსიზმია.

შვილის აღზრდის ხარჯები, სამსახურის პრობლემები, საცხოვრებელი ადგილების სიძვირე, მსოფლიო მდგომარეობაზე დარდი და შესაფერისი პარტნიორების ნაკლებობა ის ფაქტორებია, რომლებიც ადამიანებს ხელს უშლით, ჰყავდეთ ისეთი ოჯახები, როგორიც სურთ.

კვლევის ერთ-ერთ მონაწილეს, ნამრატა ნანგიასა და მისი მეუღლეს 5 წლის წინ შეეძინათ ქალიშვილი და მას შემდეგ ფიქრობენ კიდევ ერთი შვილის ყოლაზე, თუმცა მათ აბრკოლებთ კითხვა — "გვაქვს ამისი საშუალება?"

ოჯახი მუმბაიში ცხოვრობს, ნამრატა ფარმაცევტულ სფეროში მუშაობს, მისი მეუღლე კი საბურავების კომპანიაში. თუმცა ერთი შვილის ყოლის ხარჯები ისედაც ძალიან ბევრია — სკოლა, სკოლის ავტობუსი, ცურვის გაკვეთილები, ოჯახის ექიმთან სიარულიც კი ძვირია.

ნამრატას ბავშვობაში ყველაფერი სხვანაირად იყო: "უბრალოდ სკოლაში მივდიოდი, არანაირი კლასგარეშე აქტივობა, მაგრამ ახლა შვილი ცურვაზეც უნდა ატარო, ხატვაზეც უნდა ატარო, უნდა გაარკვიო, კიდევ რისი უნარები აქვს".

მემარჯვენე მთავრობები მათ შორის, ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და უნგრეთში, შობადობის დონის კლებას ადამიანებში მშობლობის სურვილის ნაკლებლობას აბრალებენ. თუმცა, გაეროს მოსახლეობის ფონდის (UNFPA) კვლევის თანახმად, პირიქით, ხალხის უმრავლესობას შვილების ყოლა სურს.

UNFPA-ს აღმასრულებელი დირექტორი, დოქტორი ნატალია კანემი ამბობს: "პრობლემა არა სურვილის ნაკლებობა, არამედ არჩევანის ნაკლებობაა, რომლის გამოც ინდივიდები და სოციუმები უდიდეს შედეგებს იმკიან. რეალური შობადობის კრიზისი სწორედ ეს არის. ხოლო პასუხი მდგომარეობს ხალხის საჭიროებებში: ანაზღაურებადი საოჯახო შვებულება, ხელმისაწვდომი რეპროდუქციული მომსახურება და პარტნიორების მხარდაჭერა".

კვლევამ, რომელიც 14 ქვეყანაში ჩატარდა და რომლის ფარგლებშიც 14,000 ადამიანი გამოიკითხა, გამოავლინა, რომ ყოველ მეხუთე ადამიანს არ ჰყავს იმ ზომის ოჯახი, რამხელასაც ისურვებდა. ხოლო მეტი შვილის გაჩენისთვის მთავარი დაბრკოლება არის ფინანსების ნაკლებობა. გამოკითხულთა 39%-ს სწორედ ფინანსური პრობლემების გამო ჰყავთ ან აპირებს ჰყავდეს იმაზე ნაკლები შვილი, ვიდრე სურთ. ამ მხრივ ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი (58%) დაფიქსირდა კორეაში, ყველაზე დაბალი კი (19%) — შვედეთში.

ასევე, ქალები 2-ჯერ უფრო მეტჯერ ასახელებდნენ მეტი შვილის ყოლისთვის შემაფერხებელ ფაქტორად საოჯახო საქმეების არათანაბარ განაწილებას, ვიდრე კაცები. რაც შეეხება მომავლის შესახებ არსებულ შიშებს, მათ შორის კლიმატურ ცვლილებებსა და საერთაშორისო კონფლიქტებს, ისინი სახელდება როგორც კაცების, ისე ქალების მხრიდანაც.

"იმის მაგივრად, რომ გაზარდონ ქალების ჩართულობა სამუშაო ძალაში, რაც რეალურად ეკონომიკური წინსვლისთვის სასარგებლოა, მოსახლეობის დაბერების ფონზე სულ უფრო იზრდება მოთხოვნა, რომ ქალებმა და ახალგაზრდებმა მეტი შვილი გააჩინონ.

ზოგჯერ, შეიძლება შენი კარის მეზობელი გეუბნებოდეს, რომ სანამ დაგვიანებულა, დაქორწინდე. ზოგჯერ კი შეიძლება ეს შენი მთავრობა იყოს, რომელიც რეკლამების საშუალებით, თითქმის იმავე რაღაცას გეუბნება.

ზოგიერთ შემთხვევაში კი ეს ქვეყნებია, რომლებიც კონტრაცეპტივებსა და სხვა მომსახურებებზე შეზღუდვებს აწესებენ" — ამბობს კანემი.

თუმცა, გაეროს ანგარიშში ნათქვამია, რომ არც შობადობის გაზრდისკენ მიმართულ იძულებით პოლიტიკას (აბორტისა და კონტრაცეპტივების შეზღუდვა) და არც ფინანსურ წახალისებებს (აშშ-ს მიერ ახალი დედებისთვის 5,000 დოლარის შეთავაზება) გრძელვადიანი შედეგები არ მოაქვთ და შესაძლოა, საპირისპირო შედეგიც აჩვენონ.

კანემის თქმით, უსაფრთხო აბორტზე წვდომის შეზღუდვამ სახიფათო აბორტების ზრდა გამოიწვია, რაც დედების სიკვდილიანობისა და უნაყოფობის გამომწვევი ინფექციების მთავარი მიზეზია.

"ადამიანები სხვანაირად რეაგირებენ იძულებით მექანიზმებზე და ნაკლებად სავარაუდოა, რომ შვილები იყოლიონ.

აშკარაა, რომ გამოსავალი არა არჩევნის შეზღუდვა ან მისი მხოლოდ რჩეულებისთვის მინიჭებაა, არამედ იმის უზრუნველყოფა, რომ ნამდვილი არჩევანი ყველასთვის ხელმისაწვდომი გახდეს".